Η Χαμάς χρησιμοποιεί τους Παλαιστινίους σαν ανθρώπινη ασπίδα

ο Σάμπυ Μιωνής
 

Η βασική διάφορα μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, είναι οτι οι Ισραηλινοί δοξάζουν την ζωή, ενώ οι φανατικοί ισλαμιστές της Χαμάς δοξάζουν τον θάνατο.

Το Ισραήλ κάνει οτι μπορεί για να προστατεύσει τους πολίτες του απο τις ρουκέτες και τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς και των άλλων ισλαμιστικών οργανώσεων της Γάζας, των οποίων οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ ζήτησαν τον αφοπλισμό, ενώ η Χαμας θυσιάζει αμάχους Παλαιστινίους προκειμένου να κερδίσει έναν επικοινωνιακό αγώνα και φυσικά την χρηματοδότηση που αυτό συνεπάγεται.

 Το Ισραήλ δεν ξεκίνησε ούτε και αυτήν την σύρραξη, όπως δεν είχε ξεκινήσει και τις προηγούμενες.

Μετά την απαγωγή και άγρια δολοφονία τριών νέων, Εβραίων παιδιών απο την Χαμάς και την δολοφονία ενός 16χρονου Παλαιστίνιου από Εβραίους εξτρεμιστές, η Χαμάς άρχισε να βρέχει ρουκέτες στο μεγαλύτερο μέρος του Ισραήλ, υποχρεώνοντας τους πολίτες του να ζουν στα καταφύγια και την φυσιολογική ζωή να παγώνει.

Το Ισραήλ, ως κράτος δικαίου, συνέλαβε σχεδόν αμέσως τους δολοφόνους του νεαρού Παλαιστίνιου και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αλλα και οι πολίτες καταδίκασαν σφόδρα την αποτρόπαια αυτή πράξη.

Την ίδια στιγμή, η δολοφονία των νεαρών Ισραηλινών έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς απο μεγάλο μέρος των Παλαιστινίων, κυρίως στην Γάζα. Δυστυχώς, η Παλαιστινιακή αρχή δεν έχει συλλάβει τους δολοφόνους των τριών παιδιών, παρόλο που τα ονόματα τους και οι φωτογραφίες τους, έχουν δημοσιοποιηθεί απο το Ισραήλ και είναι γνωστά μέλη της Χαμάς.

Αμέσως μετά η Χαμάς ξεκίνησε μια εκστρατεία βομβαρδισμών των Ισραηλινών πόλεων, χρησιμοποιώντας όχι μόνο ρουκέτες δικής τους κατασκευής, αλλα και ιρανικούς πυραύλους που φτάσανε μέχρι την Χάιφα, το Τελ Αβιβ και την Ιερουσαλήμ.

Αυτό οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος των Ισραηλινών στα καταφύγια. Το Ισραήλ απάντησε όπως θα έκανε και η Ελλάδα αν δεχόταν παρόμοια επίθεση απο κάποιο γειτονικό κράτος, αλλα συγχρόνως πρότεινε στην Χαμάς κατάπαυση του πυρός και δέχτηκε αμέσως την Αιγυπτιακή πρόταση για το τέλος των εχθροπραξιών.

Η Χαμάς αρνήθηκε κάθε προσπάθεια για κατάπαυση του πυρός. Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν ανέλαβε δράση υπερασπιστή της Χαμάς και προπαγανδιστή του αντισιμητισμού.

Το οτι μεγάλο μέρος Ελλήνων πολιτικών και ΜΜΕ αναπαράγουν το παραλήρημα του Τούρκου πρωθυπουργού, ειναι λυπηρό και απορίας άξιο, παρόλο που σίγουρα σχετίζεται με την πρόσφατη μελέτη του Anti Defamation League σύμφωνα με την οποία το 69% των Ελλήνων τρέφει αντί Εβραϊκά αισθήματα, το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη εκτός του Αραβικού κόσμου.

Οι αεροπορικές και χερσαίες επιχειρήσεις του Ισραήλ, έχουν στόχο τις ρουκέτες που σπέρνουν τον τρόμο στους πολίτες του, τους τρομοκράτες που τις στέλνουν και την καταστροφή των τούνελ που η Χαμάς έχει φτιάξει.

Αυτά ξεκινάνε στην Γάζα και καταλήγουν στο Ισραήλ για να χρησιμοποιηθούν για την απαγωγή Ισραηλινών πολιτών και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες κατά αμάχων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τούνελ αυτά έχουν βάθος γύρω στα 30 μέτρα και μήκος που συχνά ξεπερνά το ένα χιλιόμετρο.

Το κόστος κατασκευής κάθε τέτοιου τούνελ ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια και για την κατασκευή τους χρησιμοποιούνται κατασκευαστικά υλικά τα οποία προορίζονται για ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Ο μόνος τρόπος να καταστραφούν τα τούνελ αυτά που ξεκινάνε πάντα μέσα απο κτήρια, ειναι οι χερσαίες επιχειρήσεις. Δυστυχώς η Χαμάς στέλνει ρουκέτες στο Ισραήλ μέσα απο κατοικημένα κτήρια, αποθηκεύει ρουκέτες σε σπίτια, σχολεία, νοσοκομειακά οχήματα και τζαμιά.

Χρησιμοποιεί τους άμαχους για ασπίδα την ώρα που οι αρχηγοί της κρύβονται στην ασφάλεια των τούνελ και των υπογείων των νοσοκομείων. Μόλις πριν λίγες μέρες ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι σε σχολείο του στην Γάζα, βρέθηκαν 20 ρουκέτες, γεγονός που καταδίκασε.

Το Ισραήλ δεν στοχεύει άμαχους. Στοχεύει μόνο τρομοκράτες και τις υποδομές τους.

Ο ισραηλινός στρατός είναι ο μόνος στον κόσμο που πριν χτυπήσει κάποιον στόχο προειδοποιεί τους ενοίκους να τον εκκενώσουν, πετώντας φειγ βολάν, παίρνοντας τηλέφωνο με ηχογραφημένα μηνύματα και ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές.

Είναι ο μόνος στρατός στον κόσμο που στήνει προσωρινά νοσοκομεία για να περιθάλπει τους τραυματίες του "εχθρού" του, μια και δεν θεωρεί εχθρό  του τον άμαχο πληθυσμό.

Δυστυχώς, όταν η Χαμάς βάζει αθώους ανθρώπους για ασπίδα των αρχηγών της και των υποδομών της, θρηνούμε και αμάχους.

Κάθε φορά που ένα αθώο παιδί σκοτώνεται, η καρδιά του Ισραήλ ματώνει.  

Υπεύθυνη όμως ειναι η Χαμας και όχι το Ισραήλ. Η Χαμάς δεν μπορεί να κριθεί με βάση την δυτική σκέψη.  Για την Χαμάς, το κόστος της ανθρώπινης ζωής, ακόμα και αυτό των παιδιών των Παλαιστινίων, ειναι μικρό μπροστά στο επικοινωνιακό κέρδος στο οποίο αποβλέπει.

Η Χαμάς δεν διστάζει να θυσιάζει τα ίδια της τα παιδιά προκειμένου να φωτογραφίζει εικόνες φρίκης.

 Η χρησιμοποίηση αμάχων για ανθρώπινη ασπίδα ειναι έγκλημα πολέμου που περιέργως, πολλοί ξεχνούν να καταδικάσουν.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν την δολοφονία των τριων Εβραϊοπαιδων που ξεκίνησε αυτήν την σύρραξη.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν την σφαγή 120.000 Σύριων τα τελευταία τρία χρόνια.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν τις 1.500 ρουκέτες που έχει ρίξει η Χαμάς στο Ισραήλ τις τελευταίες δυο εβδομάδες.

Δεν ξεχνούν όμως να καταδικάσουν μια χώρα μικρότερη απο την Πελοπόννησο που προσπαθεί να επιβιώσει και να προστατεύσει, απο τους φανατικούς ισλαμιστές, τους πολίτες της, οι οποίοι, όπως και οι Παλαιστίνιοι, δεν έχουν που αλλού να πάνε.

Greece and Israel: Two States at the Tipping Point By Dr. Robert Zaller

Greece and Israel are two small modern states with ancient pasts, one at the geographical edge of Europe and the other of the West itself. Each has played a role in the shaping of Western civilization far out of proportion to its physical size. Each, in a different way, now faces a crisis that goes to the core of what that civilization means, today and tomorrow.

Greece joined the European Union under false pretenses in 2001. Its economy, classically underdeveloped, had many of the characteristics of such economies: overurbanization, clientelism, and elite corruption. It subsequently followed a classic trajectory of predatory loans and collusive borrowing by state actors over the next seven years, sealed by bribes and covert understandings. It will take a long time to fully disentangle the story, but the outlines are clear: Greek politicians mortgaged their country’s economic and cultural assets, and its political sovereignty as well, to international banks and to the hegemonic ambitions of the European Union’s dominant power, Germany. By 2008, Greek indebtedness, although a minor item on the balance sheet of the European Union, was enough that any large-scale crisis could render the country technically insolvent. Such a crisis occurred that year in the worldwide financial collapse known as the Great Recession.

Greece was swept up in this crisis in much the same way as other debtor nations, particularly on the periphery of Europe: Iceland, Ireland, Portugal, Spain, and Italy. All were subjected to ruthless regimes of austerity that led to severe economic contractions that, in the case of Greece and Spain, resulted in sustained unemployment above 25%—rates that exceeded the worst figures of the Great Depression of the 1930s. The purpose of this was to extract wealth to repay sovereign and banking creditors: in short, the very agents responsible for the financial crash would have their losses borne by their chief victims.

A not dissimilar scenario played out in the United States, where banks and corporations deemed too big to fail were bailed out at public expense. There was, however, a significant difference: the U.S. at no time contemplated the default of individual states, many of which were themselves at the point of bankruptcy. Instead, they were given direct cash infusions by Washington. Federal policy did many things in the wake of the crisis that exacerbated it, and great hardship was avoidably visited on the many millions who lost their homes and employment. But it did not attempt to single out particular states for fiscal punishment, or use the crisis as an opportunity to mulct them of their assets and strip them of their sovereign authority. This did occur in Europe, and especially in the case of Greece.

Greece was not only subjected to what has justly been called fiscal waterboarding to a greater extent than anywhere else in Europe, but it has also been excoriated and vilified as has no other EU member. It may or may not be a coincidence, but neither Ireland nor any of the other Mediterranean countries exposed to austerity resisted German aggression during World War II (Italy was, of course, an ally). Only Greece did. The Greeks have long memories of this experience, which resulted in an occupation that cost them 200,000 dead. It may be that the Germans do as well. In any case, the humiliation of Greece has been exemplary and thorough.

And the Greeks have at last rebelled. While all the other austeritized states of Europe have submitted to their punishment—that is to say, immiseration and forced wealth transfers—under quisling “conservative” regimes, Greece voted in a leftist coalition, Syriza, which has asserted the odd-sounding doctrine that actually starving citizens come before debt-hungry banks. The Germans and their fellow players in the European Central Bank responded with fury when the new government announced a 200 million euro relief fund for its neediest citizens without asking creditor permission. This has led to renewed threats to push Greece into open default and force its exit from the eurozone.

I think the Greeks should get up and leave on their own. I think they should have done so six years ago, when the EU imposed terms on them that were certain to plunge Greece into lasting depression and debt peonage, and put its economy into foreign receivership. It will be harder to do so today, but there is no other path forward unless the EU unclenches its jaws and permits Greece to recover on its own terms. The events of the past two months, and the ones that loom ahead, make it highly unlikely that it will do so.

Once Greece returns to its own currency, the drachma, it can either recalculate its obligations in terms of the drachma’s exchange value or opt for default. To survive, it will have to cultivate its assets, notably shipping and tourism, and put an end to its clientelism. It will also have to find fresh sources of capital, since it will certainly be frozen out of European currency markets, and almost as certainly the International Monetary Fund. It will have to find new diplomatic partners at the same time. Russia comes immediately to mind, and, not coincidentally, Greece’s new prime minister, Alexis Tsipras, will soon be visiting Moscow. China has already heavily invested in the reconstruction of Greece’s chief port, Piraeus.

Some observers think a Greek exit from the eurozone could lead to the unraveling of the European Union itself. There couldn’t be a happier result. Under German domination, the EU has become a Fourth Reich. In economic terms, it has been little better for much of Europe than the Third one was.

Israel has a different problem. Since it proclaimed statehood in 1948, its chief sponsor and protector has been the United States. Even before that, the Jewish community in Palestine was regarded in the Arab world as a spearhead of Western imperial interests. There has been more than a little truth to this perception. Israel joined Britain and France in their ill-conceived venture to seize the Suez Canal from Egypt in 1956. It was rescued from defeat and destruction by American intervention when the Arab League attacked it in 1973. It receives more military aid from the U.S. than any other country, and its security service, Mossad, is highly integrated with its American counterparts. The Iron Dome missile defense system that protected its cities from bombardment by Hamas last summer relied heavily on American subvention.

Since America’s chief geopolitical interest in the Middle East has been access to its oil, however, its support for Israel—whose presence as a felt intrusion on Muslim soil has never been accepted in the region—has always been a source of tension. This has been particularly true since 1967, when Israel occupied the West Bank of the Jordan River following the Six Day War. For nearly fifty years, the creation of an independent Palestinian state on this territory has been the principal diplomatic issue in the Middle East.

In the past several years, however, there has been a tectonic shift in the Middle East. The destabilizing effects of America’s invasion of Iraq produced the Arab Spring revolutions of 2011, the disastrous civil war in Syria, and the creation of a de facto Islamic state, ISIS, across broad swaths of northern Iraq and western Syria. The principal beneficiary of this unrest has been Iran, America’s chief rival in the Middle East, whose influence has grown exponentially in Iraq, Syria, Lebanon, and Yemen. An all-but declared war exists between Shi’ite Iran and the chief Sunni powers, Saudi Arabia and Egypt, and is being waged by proxy in Syria and Yemen. The U.S., seeking to keep its fast-weakening foothold in the region, has made an alliance of convenience with Iran against ISIS, and engaged it in multipower negotiations aimed at lifting economic sanctions in place against Iran for nearly two generations in return for a promise not to build nuclear weapons for ten years.

Since Iran has repeatedly proclaimed the annihilation of Israel as a solemn obligation since 1979, the prospect of cooperation if not accord between Teheran and Washington is a nightmare scenario for the Israelis, whose Prime Minister , Benjamin Netanyahu, made an impassioned plea before a joint session of Congress last month against the proposed nuclear treaty. An infuriated President Obama, seizing upon Netanyahu’s (since-retracted) comment that Israeli-Palestinian negotiations were a dead letter, all but threatened to leave Israel to its fate.

This is a hasty summary of a complex set of issues, but it raises for Israel, as in a different way for Greece, a pertinent question: why should it not take control of its fate?

Separating (not necessarily parting) from the United States would have important advantages—and challenges—for Israel. Israel’s destiny, if it is to have one, will be as a Middle Eastern country, not as an appendage of the West. It has, at the moment, decided assets to offer the Sunni powers in the region, most obviously its own nuclear capacity, but also its cyberwar skills and its intelligence network. A de facto alliance with Saudi Arabia and Egypt (with which it already cooperates) could have ancillary benefits on the Palestinian question, too. All of this is risky and, for the moment, conjectural; but Israel’s future in its neighborhood is as a savvy player protecting its own interests, not as an American proxy. It may not be the Israel we have been used to. But it might be an Israel with a better chance to survive.

Εφρέμ Ινμπαρ: Ισραήλ και Ελλάδα να κάμψουν την επιθετικότητα της Τουρκίας στην περιοχή

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ιδιαίτερα επικριτικός για την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, εμφανίσθηκε ο γνωστός Ισραηλινός καθηγητής και στρατηγικός αναλυτής Εφρέμ Ινμπάρ ο οποίος τις προηγούμενες ημέρες συμμετείχε σε διεθνές συνέδριο που οργανωσαν στην Αθήνα το Πανεπιστήμιο Πειραιώς και το ισραηλινό Ινστιτούτο BESA, με θέμα «Η Αν. Μεσόγειος μεταξύ Ανατολής και Δύσης».

Η στάση της Τουρκίας είναι «αυτό που μπορώ να πάρω θα το πάρω», είναι πολύ επιθετική. Κάνει «μπούλιγκ» στην Κύπρο, λέει ότι το φυσικό αέριο που θα βρεθεί είναι και δικό μας, έχει άμεσα εμπλακεί στη Συρία για να εκδιωχθεί ο Άσαντ και βοηθούν τον ISIS, που είναι η πιο ριζοσπαστική και βάρβαρη οργάνωση στη Μέση Ανατολή, τόνισε ο καθηγητής Ινμπάρ.

Βλέπουμε, επίσης, είπε, τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Τουρκίας να βοηθούν τους ισλαμιστές στα Βαλκάνια, όπου υπάρχουν τρία ισλαμικά κράτη, το Κόσσοβο, η Βοσνία και η Αλβανία. Πιστεύω, συνέχισε, ότι η κυβέρνηση Ερντογάν υποκινείται από τον νεοοθωμανισμό και τον ισλαμισμό. Δεν λειτουργεί εντός του status quo, έχει μεγάλα σχέδια και φιλοδοξίες.

Σχολιάζοντας τον διαφαινόμενο νέο συσχετισμό δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, περιέγραψε την κατάσταση ως χαοτική, ενώ μίλησε για περιορισμό της αμερικανικής παρουσίας, λέγοντας: «Βλέπουμε τη ρωσική παρουσία, την τουρκική παρουσία, βλέπουμε το ριζοσπαστικό Ισλάμ»

Αναφερόμενος στις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις, σημείωσε ότι η Ελλάδα έχει μια νέα κυβέρνηση με διαφορετική πολιτική θεώρηση από την προηγούμενη και τόνισε πως «στην Ιερουσαλήμ είμαστε σε αναμονή να δούμε τι θα γίνει». Κατέστησε πάντως σαφές πως μέχρι τώρα δεν έχει αλλάξει κάτι «και πιστεύω ότι έτσι θα συνεχιστεί».

Στις δηλώσεις του, τις οποίες έκανε στο ΑΠΕ, ο κ. Ινμπαρ υπογράμμισε: «Είμαστε δύο δημοκρατικές και φιλοδυτικές κοινωνίες, έχουμε δηλαδή μια φυσική συμμαχία. Εκτός του ότι η ιουδαϊκή και η χριστιανική θρησκεία αποτελούν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έχουμε έντονο συμφέρον να κάμψουμε την επιρροή της Τουρκίας, την επιρροή του ακραίου ισλαμισμού και να φέρουμε πίσω τους Αμερικανούς στην Αν. Μεσόγειο»

Israel, Greece and US to Conclude Maritime Drill

By Barbara Opall-Rome

TEL AVIV — Israeli, Greek and US naval forces are wrapping up a two-week annual exercise aimed at honing maritime proficiencies and interoperability for potential joint missions in the Mediterranean.

Now in its fifth year, the trilateral drill — dubbed Noble Dina — began April 29 in Souda Bay, Crete, and ends here Thursday after more than a week of anti-submarine warfare (ASW) training and joint maneuvers in international waters.

This year's drill was the largest one yet, involving hundreds of military personnel and nearly a dozen surface, subsurface and air elements, including Greek and Israeli submarines, a Greek frigate and the US destroyer Laboon.

"Last year, we met in the high seas for the first time. And this year, we did it again, but under more complex scenarios and without advance planning," said Lt. Col. Ziv Barak, designer and commander of the exercise on behalf of the Israel Navy.

In a Tuesday interview, Barak said all assets, including manned and unmanned aircraft, were involved in the protracted ASW part of the drill.

"We managed to join three fleets together at sea in scenarios much more involved than in previous years."

Other mission scenarios included search and rescue, ship seizure and port security operations, Barak said.

"We're discovering that we're dealing with similar threats and learning how to work comfortably together, which is very important to countries that share this area of operations."

The Israeli Navy began joint training with the Hellenic Navy following the discontinuation in 2010 of Reliant Mermaid, an annual trilateral drill that Israel had conducted for a decade with the US and Turkey.

Ankara suspended training with Israel following Israel's seizure of the Mavi Marmara, part of a Turkish flotilla aimed at breaching Israel's blockade of the Gaza Strip.

Visiting Greek specialist: Core of Jerusalem-Athens ties remain strong

The strong relationship between Israel and Greece will remain, even as the rhetorical and symbolic atmosphere surrounding the ties may be less positive under new far-left Prime Minister Alexis Tsipras, a Greek specialist on Hellenic-Israel ties said on Wednesday.

Aristotle Tziampiris, who was in Israel to attend a symposium on the Greek-Israeli relationship at Bar-Ilan University’s BESA Center, defined the “core” of the relationship as tourism, military/security cooperation, business deals and energy.

“The core relationship will continue, amid an agreement to disagree on the Palestinian issue,” he said.

He pointed out that Tsipras’s Syriza party had formed a coalition with the right-wing Independent Greeks, whose leader, Panos Kammenos, is defense minister and has made clear he wants the strong Israeli-Greek relationship to continue.

Tsipras’s election caused some initial concern in Jerusalem regarding his far-left roots and the problematic statements he and other party members have made against Israel in the past.

But Tsipras is pragmatic, Tziampiris said, adding that with all Greece’s economic troubles and its tensions with the EU, Greece “wants more friendships, and wants to deepen the ones that exist,” not weaken them.

The Israeli-Greek relationship is based on clearly defined common interests that have not changed with the change of government, he asserted.

Tziampiris, who teaches international relations at the University of Piraeus and has just published a book entitled The Emergence of Israeli-Greek Cooperation, said that when looking at the relationship, one must ask three questions: why ties began to flourish in 2009 after 60 years of a relationship that varied from bad to not very good; in what areas the ties flourished; and what happens next.

To understand why the relationship took off, he said, it is necessary to look “at the big picture.”

In 2009, when the tone and tenor of the ties began to change, Greece was going through the financial crisis from which it has yet to recover fully. And while this was taking place and Greece’s star seemed to be falling, the fortunes of its main rival – Turkey – were on the rise.

As a result, he said, Greece was in need of finding new friends, and an opening with Israel became a serious option as Israel’s ties with Turkey deteriorated, culminating in a break in ties over the Mavi Marmara incident in 2010.

It was no coincidence, he said, that Greece’s then-prime minister, George Papandreou, made his first visit to Israel in July 2010 – barely a month after the Mavi Marmara fiasco – and Netanyahu reciprocated with a visit to Athens the next month.

While Netanyahu and Papandreou developed good chemistry during a chance meeting at Moscow’s Cafe Pushkin in early 2010, it was the geopolitical conditions – Greece’s financial strain and the Israeli-Turkish tension – that led to a major breakthrough.

The relationship, Tziampiris said, immediately helped both countries and was evident in five ways: • Greece sent immediate and significant assistance to Israel in December 2010 to fight the Carmel Forest fire.

• Greece prevented the launch of a second Gaza flotilla from its ports in 2011.

• The number of Israeli tourists to Greece has risen from some 20,000-30,000 a year to 400,000-500,000 – not an insignificant number in a country facing deep financial problems.

• The quality and quantity of Israeli-Greek military cooperation has increased enormously, with Israel training in Greek air space, and IAF planes flying over Greece instead of over Turkey (where they are now barred). Last summer, Israel sent a military attaché to its embassy in Athens, an indication of an upgrade in security ties.

• There are discussions under way with Greece and Cyprus about cooperating on an “energy triangle” in the eastern Mediterranean. Though no decisions have been made on a deal that would include natural gas extraction and liquefaction, only a vastly improved political relationship could enable such a discussion in the first place.

Tziampiris said that the improved relationship with Israel did not come at the expense of a strong Greek relationship with the Palestinians or with the Arab world. In fact, Greece voted for the inclusion of the Palestinian Authority in UNESCO in 2011, and a year later voted to give the Palestinians non-member observer- state status in the UN General Assembly.

Although Israel was not “thrilled with these moves,” Tziampiris said this would help ensure the continuity of the relationship under the new government, since it showed that it was possible for Athens to support the Palestinians politically but still have strong, mutually beneficial ties with Israel.

http://www.jpost.com/Israel-News/Politics-And-Diplomacy/Visiting-Greek-specialist-Core-of-Jerusalem-Athens-ties-remain-strong-393653

Μαζική έξοδος των Εβραίων της Τουρκίας για την Ιβηρικη

Οι Εβραίοι της Τουρκίας γίνονται Ισπανοί! Εν αναμονή σχετικού νόμου που αναμένεται να ψηφιστεί, τις επόμενες ημέρες, από την ισπανική βουλή, οι Εβραίοι της Τουρκίας υποβάλουν, μαζικά, αιτήσεις απόκτησης της ισπανικής ιθαγένειας. Ο νέος νόμος θα αποδίδει και πάλι την ισπανική υπηκοότητα στους απογόνους των Εβραίων που διώχθηκαν από την Ιβηρική χώρα τον 15ο αιώνα. 

«Υπάρχουν πολλοί λόγοι να εγκαταλείψουν οι Εβραίοι την Τουρκία, η ανεργία, η πόλωση εντός της τουρκικής κοινωνίας, η καταπιεστική διακυβέρνηση. Όμως το μίσος κατά της κοινότητάς μας είναι το βασικό», αναφέρει ένα από τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Τουρκίας, ο Ράφι, στην αμερικανική εφημερίδα New York Times. «Δεν υπάρχει μέλλον για εμάς στην Τουρκία», είπε ο Ράφι, ο οποίος αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει το επώνυμό του για τον φόβο… των Τούρκων. «Οι περισσότεροι αναζητούν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τον εντεινόμενο αντισημιτισμό στην Τουρκία», αναφέρει το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας.

Ισραήλ: Ανακαλύφθηκε θησαυρός νομισμάτων από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ο θησαυρός, ηλικίας 2.300 ετών, είναι ο πρώτος του είδους του που εντοπίζεται στο Ισραήλ και ανάγεται στην περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Εξερευνητές σπηλαίων στο Ισραήλ ανακάλυψαν έναν μικρό θησαυρό από νομίσματα και κοσμήματα της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου που, όπως πιστεύουν οι αρχαιολόγοι, πιθανότατα τα είχαν κρύψει εκεί άνθρωποι που εκτοπίστηκαν λόγω κάποιου πολέμου.

Ο θησαυρός, ηλικίας 2.300 ετών, είναι ο πρώτος του είδους του που εντοπίζεται στο Ισραήλ και ανάγεται στην περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ανέφερε ο Αϊταν Κλάιν, της Ισραηλινής Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων.

Μόλις τον περασμένο μήνα, δύτες είχαν βρει στα ανοιχτά του Ισραήλ έναν ακόμη μεγαλύτερο θησαυρό, αποτελούμενο από περίπου 2.000 χρυσά νομίσματα του 11ου αιώνα. Οι αρχαιολόγοι ελπίζουν ότι το εύρημα αυτό θα ρίξει κάποιο φως στις συνθήκες ζωής που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην περιοχή.

Στο σπήλαιο, στην περιοχή της Γαλιλαίας, οι εξερευνητές βρήκαν χωμένα σε μια στενή ρωγμή δύο αργυρά νομίσματα της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου καθώς και διάφορα ασημένια κοσμήματα όπως δαχτυλίδια, βραχιόλια και σκουλαρίκια.

«Αυτά τα πολύτιμα είδη μπορεί να τα έκρυψαν στη σπηλιά κάτοικοι της περιοχής που προσπαθούσαν να διαφύγουν κατά τη διάρκεια κάποιας αναταραχής, ως αποτέλεσμα του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου. Πιθανότατα τα έβαλαν στην κρυψώνα αυτήν περιμένοντας να έρθουν καλύτερες ημέρες», ανέφερε η Υπηρεσία σε ανακοίνωσή της.

http://www.tanea.gr/news/culture/article/5217120/israhl-anakalyfthhke-thhsayros-nomismatwn-apo-thn-epoxh-toy-megaloy-aleksandroy/