ADDRESS OF THE AMBASSADOR OF ISRAEL, MS. IRIT BEN-ABBA, AT THE UNVEILING CEREMONY FOR THE HOLOCAUST MEMORIAL OF THE JEWS OF KAVALA

 

Πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα

Ομιλία της Πρέσβεως του Ισραήλ στην Καβάλα

•  στην Τελετή αποκαλυπτηρίων του Μνημείο Ολοκαυτώματος
• 10.06.2015
•  

  ​

  "Κύριε Υφυπουργέ, κ.  Γενικέ Γραμματέα Παιδείας και Θρησκευμάτων, κύριε Αντιπεριφερειάρχα, κυρία Δήμαρχε, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, κύριε Πρόεδρε του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος, κύριε Πρόεδρε της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, κύριε  Έζρα Μπακόλα, κύριε Βίκτωρ Βενουζίου, μέλη των Ελληνικών Ισραηλιτικών Κοινοτήτων, διακεκριμένοι καλεσμένοι.

  Έχουν περάσει 70 χρόνια από τότε που ο Σοβιετικός Στρατός έσπασε τις πύλες του στρατοπέδου θανάτου στο Αούσβιτς – Μπίρκεναου.  Δυστυχώς δεν συνέβη νωρίτερα αν και σήμερα οι ιστορικοί πιστεύουν ότι οι συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν για τις συστηματικές δολοφονίες που διέπραττε η Ναζιστική μηχανή θανάτου πολύ πριν τον Ιανουάριο του 1945.  Εάν είχαν καταλάβει τα στρατόπεδα νωρίτερα, εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι και άλλοι αιχμάλωτοι θα είχαν επιβιώσει από την φρίκη.

  “Εμείς οι επιζώντες δεν θέλουμε το παρελθόν μας να γίνει το μέλλον των παιδιών μας,” δήλωσε ένας από τους ελάχιστους επιζώντες στην πρόσφατη επιμνημόσυνη τελετή στο Αούσβιτς για τα 70 χρόνια από την λήξη του Πολέμου.  Αυτή η προφητεία μπορεί να γίνει πραγματικότητα εάν η γενιά μας δεν επαγρυπνήσει όσον αφορά στη μνήμη του παρελθόντος.

  Δυστυχώς, η πόλη της Καβάλας, επέλεξε λάθος δρόμο στο θέμα της προώθηση της μνημόνευσης πριν μόλις δύο εβδομάδες.  Ήταν πολύ ατυχές το γεγονός ότι 70 χρόνια μετά από την σκοτεινότερη περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας- κατά την οποία άνθρωποι εξοντώθηκαν μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι- ελήφθη απόφαση εδώ στην Καβάλα που απέρριπτε αυτή την σελίδα της ιστορίας της Ελληνο-Εβραϊκής Κοινότητας της πόλης.

  Πως απαιτούμε από τις νέες γενιές να μην επαναλάβουν τα τρομερά λάθη των γηραιότερων εάν δεν γνωρίζουν το παρελθόν; Πως απαιτούμε από τη νέα γενιά να απορρίψει τη μισαλλοδοξία και να προωθήσει την ανεκτικότητα προς τους άλλους ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής και θρησκευτικών πεποιθήσεων – Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων- όταν υιοθετούμε αποφάσεις με αντισημιτικό ύφος;

  Χαιρετίζω την άμεση και επίσημη αντίδραση της Ελληνικής Πολιτείας – που εκφράστηκε από τον Γενικό Γραμματέα, κ.  Γιώργο Καλαϊτζή, ο οποίος καταδίκασε την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας – καθώς και τις ανακοινώσεις πολλών ελληνικών κομμάτων, της Ελληνικής Εβραϊκής Κοινότητας και των διεθνών εβραϊκών οργανώσεων, οι οποίες άσκησαν πιέσεις στην Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο, ώστε να επιτρέψουν την πραγματοποίηση αυτής της τελετής σήμερα.  Ήταν η σωστή απόφαση,  ωστόσο όλη αυτή η εμπειρία μας άφησε κάποια συναισθήματα πίκρας και θλίψης.

  Κυρίες και Κύριοι,

  Πριν το Ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι της Καβάλας αριθμούσαν περί τα 1.500 άτομα.  Οι Εβραίοι της περιοχής ήλθαν από τη Γη του Ισραήλ, ενώ κάποιοι διέφυγαν από την Ιερά Εξέταση στην Ισπανία τον 15ο αιώνα.  Ζούσαν μια άνετη ζωή σε αρμονία με τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους σε αυτή την περιοχή για γενιές. Το 1943, όταν οι Ναζί πήραν την απόφαση να εξοντώσουν τον Ελληνικό Εβραϊσμό, υπήρχαν μερικοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων και Μητροπολίτες σε διάφορες πόλεις, που με κίνδυνο τη ζωή τους διέσωσαν τους Εβραίους συμπατριώτες τους – τους φίλους και γείτονές τους.

  Δεν έχει υπάρξει άλλο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας που μπορεί να συγκριθεί με την βαρβαρότητα, την έκταση και το μέγεθος της Σοά (Ολοκαυτώμα του Εβραϊκού λαού). Κι’ αυτό το μήνυμα απευθύνεται σε σας κ. Υφυπουργέ, Παναγίωτη Σγουρίδη, απαντώντας στην ομιλία σας σήμερα.   Στις μέρες μας το φίδι του φονταμενταλισμού και του εξτρεμισμού δείχνει και πάλι το άσχημο πρόσωπό του.  Πρέπει να θυμόμαστε ότι το κακό δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο καμίας  θρησκείας,  χώρας ή εθνικότητας.   Από την φύση του, το κακό επιχειρεί σε διαχωρισμούς και διακρίσεις μεταξύ της μιας ζωής και της άλλης, μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός άλλου.  Παρά ταύτα, η μόνη πραγματική διαφορά είναι μεταξύ του καλού και του κακού – μεταξύ του ανθρωπισμού και του σκοταδισμού.  Είναι δική μας ευθύνη να επιλέγουμε το σωστό από το λάθος – το καλό από το κακό.

  Το συγκινητικό και εντυπωσιακό μνημείο αποτελεί ευγενική δωρεά του κυρίου Βίκτωρα Βενουζίου, ο οποίος εργάστηκε ακατάπαυστα επί πολλά χρόνια για να πραγματοποιηθεί αυτή η τελετή.  Το Αστέρι του Δαυίδ χαραγμένο πάνω στο μνημείο,  ήταν πάντα το σύμβολο του Εβραϊκού λαού.  Ήταν το ίδιο σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε κατά το Ολοκαύτωμα για την στοχοποίηση των Εβραίων και την θανάτωσή τους εξαιτίας της πίστης και καταγωγής τους.  Αποτελεί επίσης το σύμβολο που εκπροσωπεί την αντοχή και επιβίωση του Εβραϊκού λαού στην Ιστορία.  Το Αστέρι του Δαυίδ προβάλλεται περήφανα στη σημαία του Κράτους του Ισραήλ, που εκπροσωπεί την αναγέννηση του εβραϊκού λαού στην ιστορική πατρίδα του.

  Η τελετή σήμερα στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα εναντίον του αντισημιτισμού σε μια περίοδο κατά την οποία δυστυχώς αναβιώνει στην Ευρώπη.  Οι Εβραίοι της Ευρώπης βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν δολοφονικό αντισημιτισμό που προέρχεται από το ριζοσπαστικό Ισλάμ και ακραίες δυνάμεις της Δεξιάς και Αριστεράς.  70 χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν γίνει συνηθισμένο φαινόμενο και πάλι οι βίαιες επιθέσεις εναντίον Εβραίων στην καρδιά μεγάλων Ευρωπαϊκών πόλεων της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου κι’ άλλων χωρών.  Μεταξύ των προσφάτων σημαντικών γεγονότων, συγκαταλέγονται η δολοφονία τεσσάρων Εβραίων στο Εβραϊκό Παντοπωλείο του Παρισιού φέτος τον Ιανουάριο, η δολοφονία μέλους της Δανικής Εβραϊκής Κοινότητας στη Μεγάλη Συναγωγή της Κοπεγχάγης τον Φεβρουάριο, η δολοφονία δύο Ισραηλινών τουριστών στο Εβραϊκό Μουσείο Βρυξελλών τον Αύγουστο του 2014, και η βάρβαρη δολοφονία τεσσάρων παιδιών και ενός ραβίνου σε εβραϊκό σχολείο στην Τουλούζη της Γαλλίας το 2012.   Υψηλόβαθμοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι όπως ο Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Frans Timmermans και ο Γάλλος Πρωθυπουργός, Emmanuel Valls, έχουν κρούσει των κώδωνα του κινδύνου για τον αυξανόμενο αντισημιτισμό, υπογραμμίζοντας ότι απειλεί τον κοινωνικό ιστό της ίδιας της Ευρώπης.

  Στην Ελλάδα, ο αντισημιτισμός έχει εκφραστεί με την βεβήλωση και τον εμπρησμό εβραϊκών χώρων μεταξύ των οποίων συναγωγές και νεκροταφεία, την ρητορική μίσους σε ακραία ΜΜΕ και ιστοσελίδες και την άνοδο νέο-Ναζιστικών δυνάμεων όπως είναι η Χρυσή Αυγή.  Ο Αντιρατσιστικός Νόμος που υιοθετήθηκε τον Σεπτέμβριου του 2014,  ο οποίος προσδιορίζει τις εκφράσεις αντισημιτισμού ως αδικήματα αποτέλεσε ένα θετικό βήμα. Κορυφαία μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν αποφυλακιστεί εν όψει της δίκης τους με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.  Τελικά, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε στην απόδοση της δικαιοσύνης, όταν η πολυαναβληθείσα δίκη τους, ξαναρχίσει.

  Όμως δεν αρκούν μόνο τα νομικά μέτρα για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού.  Πρέπει να αποδομηθεί η σκοτεινή ιδεολογία που βρίσκεται πίσω του.  Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μνήμη και την παιδεία.  Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή κατά την οποία δεν θα υπάρχουν πλέον επιζώντες για να εξιστορήσουν τις εμπειρίες τους – σε μία εποχή που η Σοά θα διδάσκεται μόνο με μαγνητοσκοπημένες μαρτυρίες και γραπτή τεκμηρίωση.  Η άρνηση του Ολοκαυτώματος αυξάνεται όλο και περισσότερο στις ημέρες μας καθώς αυξάνονται οι φωνές που αμφισβητούν την ύπαρξή του.  Γι’ αυτό τον λόγο το μνημείο που αποκαλύπτεται εδώ σήμερα δεν έχει μόνο αναμνηστική στόχευση αλλά μπορεί να παίξει και έναν εκπαιδευτικό ρόλο, διδάσκοντας στη νέα γενιά την τραγωδία της Εβραϊκής Κοινότητας της πόλης καθώς και την ανάγκη για συνεχή επαγρύπνηση στην καταπολέμηση του εξτρεμισμού και του αντισημιτισμού.

  Θέλω να ευχαριστήσω τη Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο και τους πολίτες της Καβάλας για την φιλοξενία τους σήμερα.  Ελπίζω αυτό το μνημείο να το επισκεφθούν συχνά οι πολίτες της Καβάλας, ιδιαίτερα οι νέοι, και ότι θα γίνει γνωστή  η ιστορία των Εβραίων της Ελλάδας και της Καβάλας σε όλους.

  Ολοκληρώνοντας θέλω να επιδείξω τον σεβασμό μου στις αδικοχαμένες ψυχές των Εβραίων με την εβραϊκή προσευχή για τα θύματα του Ολοκαυτώματος:

  “Κριτή της Γης, σε παρακαλώ να θυμάσαι τους ποταμούς αίματος που χύθηκαν σαν το νερό – το αίμα των πατεράδων και των γιών – το αίμα των μητέρων και των μωρών τους . . “

  Ευχαριστώ.   

   

  ADDRESS OF THE AMBASSADOR OF ISRAEL, MS. IRIT BEN-ABBA, AT THE UNVEILING CEREMONY FOR THE HOLOCAUST MEMORIAL OF THE JEWS OF KAVALA (Sunday, 7 June 2015)

  Mr. Deputy Minister, Mr. Secretary General of Education and Religion, Mr. Vice Governor, Mrs. Mayor, members of the Municipal Council, President of the Central Board of Greek Jewish Communities (KISE), President of the Thessaloniki Jewish Community, Mr. Ezra Bakolas, Mr. Victor Venouziou, representatives of Greek Jewish Communities, distinguished guests. 

  It is 70 years since the Red Army threw open the gates of the Auschwitz-Birkenau death camp. Unfortunately, it did not happen earlier even though today historians believe that the allied countries had information about the systematic murder being perpetrated by the Nazi killing machine long before January 1945. Had they taken over the camps earlier, hundreds of thousands of Jews and others could have survived the horror.

  “We survivors don’t want our past to be our children’s future” said one of the very few survivors in the recent ceremony in Auschwitz commemorating 70 years since the end of the War.  This prophecy may become a reality unless our generation is vigilant in remembering the horrors of the past.  

  It is unfortunate that this city, Kavala, chose the wrong path in promoting this remembrance just two weeks ago. It was very unfortunate that 70 years after the darkest period in world history – in which people were exterminated because of the mere fact that they were Jews - a decision was taken here in Kavala to reject this chapter in the history of the city’s Greek Jewish Community.

  How can we expect the younger coming generations not to repeat the horrible mistakes of older ones unless they are aware of the past? How can we expect the new generation to reject intolerance and promote acceptance of others regardless of race, creed, or religion - of Jews, Christians and Muslims alike- if we adopt decisions that have anti -Semitic overtones?

  I applaud the immediate official reaction of the Greek Government expressed by Secretary General Giorgos Kalaitzis, denouncing the decision of the Municipality of Kavala, as well as the statements of many Greek political parties, the Greek Jewish Community and international Jewish organizations, which put pressure on the Mayor and the Municipal Council to allow the ceremony to take place today.  It was the right thing to do although the whole the experience left us with some bitterness and sorrow. 

  Ladies and Gentlemen,

  Prior to the Holocaust, the Jews of Kavala numbered around 1500 people. Jews in the region came to Greece from the Land of Israel thousands of years ago while some escaped the Spanish Inquisition in the 15^th century. They lived a comfortable and harmonious life with the Orthodox Christians and the Muslims of this region for generations. In 1943, when the Nazis took the decision to exterminate Greek Jewry, there were few Greeks including Metropolitans in various cities, who risked their lives to save their fellow Jewish compatriots - their neighbors and friends. 

  There has been no atrocity in the history of humanity that can compare in its brutality, scope and magnitude with the Shoah, the Holocaust, of the Jewish People. And this message is directed to you Mr. Deputy Minister, Panagiotis Sgouridis, in response to your address today.

  In our time, the serpent of fundamentalism and extremism is rearing its ugly head again.  We must remember that evil is not the exclusive property of any specific religion, country or ethnic group. By its nature, evil seeks to differentiate and discriminate between one life and another, between one human being and another.  However, the only real difference is between good and evil- between humanity and darkness.  It is our responsibility to always choose right over wrong- to choose good over evil. 

  The touching and impressive monument is the kind donation of Mr. Victor Venouziou, who worked tirelessly over many years to have this ceremony take place.  The Star of David which adorns has always the symbol of the Jewish people. It was the same symbol used to target Jews during the Holocaust and send them to their deaths based solely on their faith and heritage.  It is also the symbol which represents the perseverance and survival of the Jewish people throughout history. The Star of David is proudly displayed on the flag of the State of Israel, which represents the rebirth of the Jewish nation in its historic homeland.

  The ceremony today sends out a powerful message against anti-Semitism at a time when it is unfortunately experiencing a resurgence in Europe.  European Jews find themselves facing deadly anti-Semitism stemming from radical Islam and extremist forces on the Right and Left.  70 years after World War II, violent attacks against them have once again become commonplace in the heart of major European cities in France, Germany, Belgium and other countries  Just to mention a few major recent incidents among many, they include the murder of four Jews in the Kosher Supermarket in Paris in January this year, the killing of a member of the Danish Jewish Community at the Great Synagogue in Copenhagen in February, the murder of two Israeli tourists at the Brussels Jewish Museum in August 2014 and the brutal killing of four children and a Rabbi in a Jewish School in Toulouse, France in 2012.   Leading European officials like the EU Commission Vice President, Frans Timmermans, and French Premier, Emmanuel Valls, have sounded an alarm about the growing anti-Semitism stressing that it threatens the very social fabric of Europe. 

  In Greece, anti-Semitism has been expressed through the desecration and arson of Jewish sites including Synagogues and cemeteries, hate speech in extremist media and websites and the rise of neo-Nazi forces like the Golden Dawn.  The anti-Racism Law adopted in September 2014, defining anti-Semitic expressions as crimes was a positive step.  Leading members of the Golden Dawn have been released from prison pending trial on charges of constituting a criminal organization.  We can only hope that justice will be finally rendered when their trial, which has been repeatedly postponed, resumes.

  However, legal means are not enough to combat anti-Semitism.  The dark ideology behind it must also be dismantled.  This can only be achieved through remembrance and education. We are now entering a new era in which there will no longer be any living survivors to recount their experiences - an age  in which the Shoah will only be taught through recorded testimonies and documentation.  Holocaust denial is also becoming more prevalent in our time with an increasing number of voices questioning its existence.  This is why the memorial unveiled here today not only serves a commemorative function, but can play an educational role in teaching the younger generation about the tragedy of the city’s Jewish community as well as  the need for constant vigilance in combating extremism and anti-Semitism.

  I thank the Mayor, the Municipal Council and the citizens of Kavala for hosting us here today.  I hope that this monument will be visited often by the city's citizens, especially its youngsters, and that the story of the Jews of Greece and those of Kavala will become known to all.

  I conclude by paying my deepest respects to the venerable lost Jewish souls with the Jewish prayer for the victims of the Holocaust:

  "Judge of the Earth please remember the rivers of blood shed like water - the blood of fathers and sons- the blood of mothers and their babies”.  .  

  Thank you

Η Χαμάς χρησιμοποιεί τους Παλαιστινίους σαν ανθρώπινη ασπίδα

ο Σάμπυ Μιωνής
 

Η βασική διάφορα μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, είναι οτι οι Ισραηλινοί δοξάζουν την ζωή, ενώ οι φανατικοί ισλαμιστές της Χαμάς δοξάζουν τον θάνατο.

Το Ισραήλ κάνει οτι μπορεί για να προστατεύσει τους πολίτες του απο τις ρουκέτες και τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς και των άλλων ισλαμιστικών οργανώσεων της Γάζας, των οποίων οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ ζήτησαν τον αφοπλισμό, ενώ η Χαμας θυσιάζει αμάχους Παλαιστινίους προκειμένου να κερδίσει έναν επικοινωνιακό αγώνα και φυσικά την χρηματοδότηση που αυτό συνεπάγεται.

 Το Ισραήλ δεν ξεκίνησε ούτε και αυτήν την σύρραξη, όπως δεν είχε ξεκινήσει και τις προηγούμενες.

Μετά την απαγωγή και άγρια δολοφονία τριών νέων, Εβραίων παιδιών απο την Χαμάς και την δολοφονία ενός 16χρονου Παλαιστίνιου από Εβραίους εξτρεμιστές, η Χαμάς άρχισε να βρέχει ρουκέτες στο μεγαλύτερο μέρος του Ισραήλ, υποχρεώνοντας τους πολίτες του να ζουν στα καταφύγια και την φυσιολογική ζωή να παγώνει.

Το Ισραήλ, ως κράτος δικαίου, συνέλαβε σχεδόν αμέσως τους δολοφόνους του νεαρού Παλαιστίνιου και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αλλα και οι πολίτες καταδίκασαν σφόδρα την αποτρόπαια αυτή πράξη.

Την ίδια στιγμή, η δολοφονία των νεαρών Ισραηλινών έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς απο μεγάλο μέρος των Παλαιστινίων, κυρίως στην Γάζα. Δυστυχώς, η Παλαιστινιακή αρχή δεν έχει συλλάβει τους δολοφόνους των τριών παιδιών, παρόλο που τα ονόματα τους και οι φωτογραφίες τους, έχουν δημοσιοποιηθεί απο το Ισραήλ και είναι γνωστά μέλη της Χαμάς.

Αμέσως μετά η Χαμάς ξεκίνησε μια εκστρατεία βομβαρδισμών των Ισραηλινών πόλεων, χρησιμοποιώντας όχι μόνο ρουκέτες δικής τους κατασκευής, αλλα και ιρανικούς πυραύλους που φτάσανε μέχρι την Χάιφα, το Τελ Αβιβ και την Ιερουσαλήμ.

Αυτό οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος των Ισραηλινών στα καταφύγια. Το Ισραήλ απάντησε όπως θα έκανε και η Ελλάδα αν δεχόταν παρόμοια επίθεση απο κάποιο γειτονικό κράτος, αλλα συγχρόνως πρότεινε στην Χαμάς κατάπαυση του πυρός και δέχτηκε αμέσως την Αιγυπτιακή πρόταση για το τέλος των εχθροπραξιών.

Η Χαμάς αρνήθηκε κάθε προσπάθεια για κατάπαυση του πυρός. Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν ανέλαβε δράση υπερασπιστή της Χαμάς και προπαγανδιστή του αντισιμητισμού.

Το οτι μεγάλο μέρος Ελλήνων πολιτικών και ΜΜΕ αναπαράγουν το παραλήρημα του Τούρκου πρωθυπουργού, ειναι λυπηρό και απορίας άξιο, παρόλο που σίγουρα σχετίζεται με την πρόσφατη μελέτη του Anti Defamation League σύμφωνα με την οποία το 69% των Ελλήνων τρέφει αντί Εβραϊκά αισθήματα, το μεγαλύτερο ποσοστό στον πλανήτη εκτός του Αραβικού κόσμου.

Οι αεροπορικές και χερσαίες επιχειρήσεις του Ισραήλ, έχουν στόχο τις ρουκέτες που σπέρνουν τον τρόμο στους πολίτες του, τους τρομοκράτες που τις στέλνουν και την καταστροφή των τούνελ που η Χαμάς έχει φτιάξει.

Αυτά ξεκινάνε στην Γάζα και καταλήγουν στο Ισραήλ για να χρησιμοποιηθούν για την απαγωγή Ισραηλινών πολιτών και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες κατά αμάχων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τούνελ αυτά έχουν βάθος γύρω στα 30 μέτρα και μήκος που συχνά ξεπερνά το ένα χιλιόμετρο.

Το κόστος κατασκευής κάθε τέτοιου τούνελ ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια και για την κατασκευή τους χρησιμοποιούνται κατασκευαστικά υλικά τα οποία προορίζονται για ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Ο μόνος τρόπος να καταστραφούν τα τούνελ αυτά που ξεκινάνε πάντα μέσα απο κτήρια, ειναι οι χερσαίες επιχειρήσεις. Δυστυχώς η Χαμάς στέλνει ρουκέτες στο Ισραήλ μέσα απο κατοικημένα κτήρια, αποθηκεύει ρουκέτες σε σπίτια, σχολεία, νοσοκομειακά οχήματα και τζαμιά.

Χρησιμοποιεί τους άμαχους για ασπίδα την ώρα που οι αρχηγοί της κρύβονται στην ασφάλεια των τούνελ και των υπογείων των νοσοκομείων. Μόλις πριν λίγες μέρες ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι σε σχολείο του στην Γάζα, βρέθηκαν 20 ρουκέτες, γεγονός που καταδίκασε.

Το Ισραήλ δεν στοχεύει άμαχους. Στοχεύει μόνο τρομοκράτες και τις υποδομές τους.

Ο ισραηλινός στρατός είναι ο μόνος στον κόσμο που πριν χτυπήσει κάποιον στόχο προειδοποιεί τους ενοίκους να τον εκκενώσουν, πετώντας φειγ βολάν, παίρνοντας τηλέφωνο με ηχογραφημένα μηνύματα και ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές.

Είναι ο μόνος στρατός στον κόσμο που στήνει προσωρινά νοσοκομεία για να περιθάλπει τους τραυματίες του "εχθρού" του, μια και δεν θεωρεί εχθρό  του τον άμαχο πληθυσμό.

Δυστυχώς, όταν η Χαμάς βάζει αθώους ανθρώπους για ασπίδα των αρχηγών της και των υποδομών της, θρηνούμε και αμάχους.

Κάθε φορά που ένα αθώο παιδί σκοτώνεται, η καρδιά του Ισραήλ ματώνει.  

Υπεύθυνη όμως ειναι η Χαμας και όχι το Ισραήλ. Η Χαμάς δεν μπορεί να κριθεί με βάση την δυτική σκέψη.  Για την Χαμάς, το κόστος της ανθρώπινης ζωής, ακόμα και αυτό των παιδιών των Παλαιστινίων, ειναι μικρό μπροστά στο επικοινωνιακό κέρδος στο οποίο αποβλέπει.

Η Χαμάς δεν διστάζει να θυσιάζει τα ίδια της τα παιδιά προκειμένου να φωτογραφίζει εικόνες φρίκης.

 Η χρησιμοποίηση αμάχων για ανθρώπινη ασπίδα ειναι έγκλημα πολέμου που περιέργως, πολλοί ξεχνούν να καταδικάσουν.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν την δολοφονία των τριων Εβραϊοπαιδων που ξεκίνησε αυτήν την σύρραξη.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν την σφαγή 120.000 Σύριων τα τελευταία τρία χρόνια.

Όπως ξέχασαν να καταδικάσουν τις 1.500 ρουκέτες που έχει ρίξει η Χαμάς στο Ισραήλ τις τελευταίες δυο εβδομάδες.

Δεν ξεχνούν όμως να καταδικάσουν μια χώρα μικρότερη απο την Πελοπόννησο που προσπαθεί να επιβιώσει και να προστατεύσει, απο τους φανατικούς ισλαμιστές, τους πολίτες της, οι οποίοι, όπως και οι Παλαιστίνιοι, δεν έχουν που αλλού να πάνε.

Greece and Israel: Two States at the Tipping Point By Dr. Robert Zaller

Greece and Israel are two small modern states with ancient pasts, one at the geographical edge of Europe and the other of the West itself. Each has played a role in the shaping of Western civilization far out of proportion to its physical size. Each, in a different way, now faces a crisis that goes to the core of what that civilization means, today and tomorrow.

Greece joined the European Union under false pretenses in 2001. Its economy, classically underdeveloped, had many of the characteristics of such economies: overurbanization, clientelism, and elite corruption. It subsequently followed a classic trajectory of predatory loans and collusive borrowing by state actors over the next seven years, sealed by bribes and covert understandings. It will take a long time to fully disentangle the story, but the outlines are clear: Greek politicians mortgaged their country’s economic and cultural assets, and its political sovereignty as well, to international banks and to the hegemonic ambitions of the European Union’s dominant power, Germany. By 2008, Greek indebtedness, although a minor item on the balance sheet of the European Union, was enough that any large-scale crisis could render the country technically insolvent. Such a crisis occurred that year in the worldwide financial collapse known as the Great Recession.

Greece was swept up in this crisis in much the same way as other debtor nations, particularly on the periphery of Europe: Iceland, Ireland, Portugal, Spain, and Italy. All were subjected to ruthless regimes of austerity that led to severe economic contractions that, in the case of Greece and Spain, resulted in sustained unemployment above 25%—rates that exceeded the worst figures of the Great Depression of the 1930s. The purpose of this was to extract wealth to repay sovereign and banking creditors: in short, the very agents responsible for the financial crash would have their losses borne by their chief victims.

A not dissimilar scenario played out in the United States, where banks and corporations deemed too big to fail were bailed out at public expense. There was, however, a significant difference: the U.S. at no time contemplated the default of individual states, many of which were themselves at the point of bankruptcy. Instead, they were given direct cash infusions by Washington. Federal policy did many things in the wake of the crisis that exacerbated it, and great hardship was avoidably visited on the many millions who lost their homes and employment. But it did not attempt to single out particular states for fiscal punishment, or use the crisis as an opportunity to mulct them of their assets and strip them of their sovereign authority. This did occur in Europe, and especially in the case of Greece.

Greece was not only subjected to what has justly been called fiscal waterboarding to a greater extent than anywhere else in Europe, but it has also been excoriated and vilified as has no other EU member. It may or may not be a coincidence, but neither Ireland nor any of the other Mediterranean countries exposed to austerity resisted German aggression during World War II (Italy was, of course, an ally). Only Greece did. The Greeks have long memories of this experience, which resulted in an occupation that cost them 200,000 dead. It may be that the Germans do as well. In any case, the humiliation of Greece has been exemplary and thorough.

And the Greeks have at last rebelled. While all the other austeritized states of Europe have submitted to their punishment—that is to say, immiseration and forced wealth transfers—under quisling “conservative” regimes, Greece voted in a leftist coalition, Syriza, which has asserted the odd-sounding doctrine that actually starving citizens come before debt-hungry banks. The Germans and their fellow players in the European Central Bank responded with fury when the new government announced a 200 million euro relief fund for its neediest citizens without asking creditor permission. This has led to renewed threats to push Greece into open default and force its exit from the eurozone.

I think the Greeks should get up and leave on their own. I think they should have done so six years ago, when the EU imposed terms on them that were certain to plunge Greece into lasting depression and debt peonage, and put its economy into foreign receivership. It will be harder to do so today, but there is no other path forward unless the EU unclenches its jaws and permits Greece to recover on its own terms. The events of the past two months, and the ones that loom ahead, make it highly unlikely that it will do so.

Once Greece returns to its own currency, the drachma, it can either recalculate its obligations in terms of the drachma’s exchange value or opt for default. To survive, it will have to cultivate its assets, notably shipping and tourism, and put an end to its clientelism. It will also have to find fresh sources of capital, since it will certainly be frozen out of European currency markets, and almost as certainly the International Monetary Fund. It will have to find new diplomatic partners at the same time. Russia comes immediately to mind, and, not coincidentally, Greece’s new prime minister, Alexis Tsipras, will soon be visiting Moscow. China has already heavily invested in the reconstruction of Greece’s chief port, Piraeus.

Some observers think a Greek exit from the eurozone could lead to the unraveling of the European Union itself. There couldn’t be a happier result. Under German domination, the EU has become a Fourth Reich. In economic terms, it has been little better for much of Europe than the Third one was.

Israel has a different problem. Since it proclaimed statehood in 1948, its chief sponsor and protector has been the United States. Even before that, the Jewish community in Palestine was regarded in the Arab world as a spearhead of Western imperial interests. There has been more than a little truth to this perception. Israel joined Britain and France in their ill-conceived venture to seize the Suez Canal from Egypt in 1956. It was rescued from defeat and destruction by American intervention when the Arab League attacked it in 1973. It receives more military aid from the U.S. than any other country, and its security service, Mossad, is highly integrated with its American counterparts. The Iron Dome missile defense system that protected its cities from bombardment by Hamas last summer relied heavily on American subvention.

Since America’s chief geopolitical interest in the Middle East has been access to its oil, however, its support for Israel—whose presence as a felt intrusion on Muslim soil has never been accepted in the region—has always been a source of tension. This has been particularly true since 1967, when Israel occupied the West Bank of the Jordan River following the Six Day War. For nearly fifty years, the creation of an independent Palestinian state on this territory has been the principal diplomatic issue in the Middle East.

In the past several years, however, there has been a tectonic shift in the Middle East. The destabilizing effects of America’s invasion of Iraq produced the Arab Spring revolutions of 2011, the disastrous civil war in Syria, and the creation of a de facto Islamic state, ISIS, across broad swaths of northern Iraq and western Syria. The principal beneficiary of this unrest has been Iran, America’s chief rival in the Middle East, whose influence has grown exponentially in Iraq, Syria, Lebanon, and Yemen. An all-but declared war exists between Shi’ite Iran and the chief Sunni powers, Saudi Arabia and Egypt, and is being waged by proxy in Syria and Yemen. The U.S., seeking to keep its fast-weakening foothold in the region, has made an alliance of convenience with Iran against ISIS, and engaged it in multipower negotiations aimed at lifting economic sanctions in place against Iran for nearly two generations in return for a promise not to build nuclear weapons for ten years.

Since Iran has repeatedly proclaimed the annihilation of Israel as a solemn obligation since 1979, the prospect of cooperation if not accord between Teheran and Washington is a nightmare scenario for the Israelis, whose Prime Minister , Benjamin Netanyahu, made an impassioned plea before a joint session of Congress last month against the proposed nuclear treaty. An infuriated President Obama, seizing upon Netanyahu’s (since-retracted) comment that Israeli-Palestinian negotiations were a dead letter, all but threatened to leave Israel to its fate.

This is a hasty summary of a complex set of issues, but it raises for Israel, as in a different way for Greece, a pertinent question: why should it not take control of its fate?

Separating (not necessarily parting) from the United States would have important advantages—and challenges—for Israel. Israel’s destiny, if it is to have one, will be as a Middle Eastern country, not as an appendage of the West. It has, at the moment, decided assets to offer the Sunni powers in the region, most obviously its own nuclear capacity, but also its cyberwar skills and its intelligence network. A de facto alliance with Saudi Arabia and Egypt (with which it already cooperates) could have ancillary benefits on the Palestinian question, too. All of this is risky and, for the moment, conjectural; but Israel’s future in its neighborhood is as a savvy player protecting its own interests, not as an American proxy. It may not be the Israel we have been used to. But it might be an Israel with a better chance to survive.

Εφρέμ Ινμπαρ: Ισραήλ και Ελλάδα να κάμψουν την επιθετικότητα της Τουρκίας στην περιοχή

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ιδιαίτερα επικριτικός για την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, εμφανίσθηκε ο γνωστός Ισραηλινός καθηγητής και στρατηγικός αναλυτής Εφρέμ Ινμπάρ ο οποίος τις προηγούμενες ημέρες συμμετείχε σε διεθνές συνέδριο που οργανωσαν στην Αθήνα το Πανεπιστήμιο Πειραιώς και το ισραηλινό Ινστιτούτο BESA, με θέμα «Η Αν. Μεσόγειος μεταξύ Ανατολής και Δύσης».

Η στάση της Τουρκίας είναι «αυτό που μπορώ να πάρω θα το πάρω», είναι πολύ επιθετική. Κάνει «μπούλιγκ» στην Κύπρο, λέει ότι το φυσικό αέριο που θα βρεθεί είναι και δικό μας, έχει άμεσα εμπλακεί στη Συρία για να εκδιωχθεί ο Άσαντ και βοηθούν τον ISIS, που είναι η πιο ριζοσπαστική και βάρβαρη οργάνωση στη Μέση Ανατολή, τόνισε ο καθηγητής Ινμπάρ.

Βλέπουμε, επίσης, είπε, τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Τουρκίας να βοηθούν τους ισλαμιστές στα Βαλκάνια, όπου υπάρχουν τρία ισλαμικά κράτη, το Κόσσοβο, η Βοσνία και η Αλβανία. Πιστεύω, συνέχισε, ότι η κυβέρνηση Ερντογάν υποκινείται από τον νεοοθωμανισμό και τον ισλαμισμό. Δεν λειτουργεί εντός του status quo, έχει μεγάλα σχέδια και φιλοδοξίες.

Σχολιάζοντας τον διαφαινόμενο νέο συσχετισμό δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, περιέγραψε την κατάσταση ως χαοτική, ενώ μίλησε για περιορισμό της αμερικανικής παρουσίας, λέγοντας: «Βλέπουμε τη ρωσική παρουσία, την τουρκική παρουσία, βλέπουμε το ριζοσπαστικό Ισλάμ»

Αναφερόμενος στις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις, σημείωσε ότι η Ελλάδα έχει μια νέα κυβέρνηση με διαφορετική πολιτική θεώρηση από την προηγούμενη και τόνισε πως «στην Ιερουσαλήμ είμαστε σε αναμονή να δούμε τι θα γίνει». Κατέστησε πάντως σαφές πως μέχρι τώρα δεν έχει αλλάξει κάτι «και πιστεύω ότι έτσι θα συνεχιστεί».

Στις δηλώσεις του, τις οποίες έκανε στο ΑΠΕ, ο κ. Ινμπαρ υπογράμμισε: «Είμαστε δύο δημοκρατικές και φιλοδυτικές κοινωνίες, έχουμε δηλαδή μια φυσική συμμαχία. Εκτός του ότι η ιουδαϊκή και η χριστιανική θρησκεία αποτελούν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έχουμε έντονο συμφέρον να κάμψουμε την επιρροή της Τουρκίας, την επιρροή του ακραίου ισλαμισμού και να φέρουμε πίσω τους Αμερικανούς στην Αν. Μεσόγειο»

Israel, Greece and US to Conclude Maritime Drill

By Barbara Opall-Rome

TEL AVIV — Israeli, Greek and US naval forces are wrapping up a two-week annual exercise aimed at honing maritime proficiencies and interoperability for potential joint missions in the Mediterranean.

Now in its fifth year, the trilateral drill — dubbed Noble Dina — began April 29 in Souda Bay, Crete, and ends here Thursday after more than a week of anti-submarine warfare (ASW) training and joint maneuvers in international waters.

This year's drill was the largest one yet, involving hundreds of military personnel and nearly a dozen surface, subsurface and air elements, including Greek and Israeli submarines, a Greek frigate and the US destroyer Laboon.

"Last year, we met in the high seas for the first time. And this year, we did it again, but under more complex scenarios and without advance planning," said Lt. Col. Ziv Barak, designer and commander of the exercise on behalf of the Israel Navy.

In a Tuesday interview, Barak said all assets, including manned and unmanned aircraft, were involved in the protracted ASW part of the drill.

"We managed to join three fleets together at sea in scenarios much more involved than in previous years."

Other mission scenarios included search and rescue, ship seizure and port security operations, Barak said.

"We're discovering that we're dealing with similar threats and learning how to work comfortably together, which is very important to countries that share this area of operations."

The Israeli Navy began joint training with the Hellenic Navy following the discontinuation in 2010 of Reliant Mermaid, an annual trilateral drill that Israel had conducted for a decade with the US and Turkey.

Ankara suspended training with Israel following Israel's seizure of the Mavi Marmara, part of a Turkish flotilla aimed at breaching Israel's blockade of the Gaza Strip.

Visiting Greek specialist: Core of Jerusalem-Athens ties remain strong

The strong relationship between Israel and Greece will remain, even as the rhetorical and symbolic atmosphere surrounding the ties may be less positive under new far-left Prime Minister Alexis Tsipras, a Greek specialist on Hellenic-Israel ties said on Wednesday.

Aristotle Tziampiris, who was in Israel to attend a symposium on the Greek-Israeli relationship at Bar-Ilan University’s BESA Center, defined the “core” of the relationship as tourism, military/security cooperation, business deals and energy.

“The core relationship will continue, amid an agreement to disagree on the Palestinian issue,” he said.

He pointed out that Tsipras’s Syriza party had formed a coalition with the right-wing Independent Greeks, whose leader, Panos Kammenos, is defense minister and has made clear he wants the strong Israeli-Greek relationship to continue.

Tsipras’s election caused some initial concern in Jerusalem regarding his far-left roots and the problematic statements he and other party members have made against Israel in the past.

But Tsipras is pragmatic, Tziampiris said, adding that with all Greece’s economic troubles and its tensions with the EU, Greece “wants more friendships, and wants to deepen the ones that exist,” not weaken them.

The Israeli-Greek relationship is based on clearly defined common interests that have not changed with the change of government, he asserted.

Tziampiris, who teaches international relations at the University of Piraeus and has just published a book entitled The Emergence of Israeli-Greek Cooperation, said that when looking at the relationship, one must ask three questions: why ties began to flourish in 2009 after 60 years of a relationship that varied from bad to not very good; in what areas the ties flourished; and what happens next.

To understand why the relationship took off, he said, it is necessary to look “at the big picture.”

In 2009, when the tone and tenor of the ties began to change, Greece was going through the financial crisis from which it has yet to recover fully. And while this was taking place and Greece’s star seemed to be falling, the fortunes of its main rival – Turkey – were on the rise.

As a result, he said, Greece was in need of finding new friends, and an opening with Israel became a serious option as Israel’s ties with Turkey deteriorated, culminating in a break in ties over the Mavi Marmara incident in 2010.

It was no coincidence, he said, that Greece’s then-prime minister, George Papandreou, made his first visit to Israel in July 2010 – barely a month after the Mavi Marmara fiasco – and Netanyahu reciprocated with a visit to Athens the next month.

While Netanyahu and Papandreou developed good chemistry during a chance meeting at Moscow’s Cafe Pushkin in early 2010, it was the geopolitical conditions – Greece’s financial strain and the Israeli-Turkish tension – that led to a major breakthrough.

The relationship, Tziampiris said, immediately helped both countries and was evident in five ways: • Greece sent immediate and significant assistance to Israel in December 2010 to fight the Carmel Forest fire.

• Greece prevented the launch of a second Gaza flotilla from its ports in 2011.

• The number of Israeli tourists to Greece has risen from some 20,000-30,000 a year to 400,000-500,000 – not an insignificant number in a country facing deep financial problems.

• The quality and quantity of Israeli-Greek military cooperation has increased enormously, with Israel training in Greek air space, and IAF planes flying over Greece instead of over Turkey (where they are now barred). Last summer, Israel sent a military attaché to its embassy in Athens, an indication of an upgrade in security ties.

• There are discussions under way with Greece and Cyprus about cooperating on an “energy triangle” in the eastern Mediterranean. Though no decisions have been made on a deal that would include natural gas extraction and liquefaction, only a vastly improved political relationship could enable such a discussion in the first place.

Tziampiris said that the improved relationship with Israel did not come at the expense of a strong Greek relationship with the Palestinians or with the Arab world. In fact, Greece voted for the inclusion of the Palestinian Authority in UNESCO in 2011, and a year later voted to give the Palestinians non-member observer- state status in the UN General Assembly.

Although Israel was not “thrilled with these moves,” Tziampiris said this would help ensure the continuity of the relationship under the new government, since it showed that it was possible for Athens to support the Palestinians politically but still have strong, mutually beneficial ties with Israel.

http://www.jpost.com/Israel-News/Politics-And-Diplomacy/Visiting-Greek-specialist-Core-of-Jerusalem-Athens-ties-remain-strong-393653

Μαζική έξοδος των Εβραίων της Τουρκίας για την Ιβηρικη

Οι Εβραίοι της Τουρκίας γίνονται Ισπανοί! Εν αναμονή σχετικού νόμου που αναμένεται να ψηφιστεί, τις επόμενες ημέρες, από την ισπανική βουλή, οι Εβραίοι της Τουρκίας υποβάλουν, μαζικά, αιτήσεις απόκτησης της ισπανικής ιθαγένειας. Ο νέος νόμος θα αποδίδει και πάλι την ισπανική υπηκοότητα στους απογόνους των Εβραίων που διώχθηκαν από την Ιβηρική χώρα τον 15ο αιώνα. 

«Υπάρχουν πολλοί λόγοι να εγκαταλείψουν οι Εβραίοι την Τουρκία, η ανεργία, η πόλωση εντός της τουρκικής κοινωνίας, η καταπιεστική διακυβέρνηση. Όμως το μίσος κατά της κοινότητάς μας είναι το βασικό», αναφέρει ένα από τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Τουρκίας, ο Ράφι, στην αμερικανική εφημερίδα New York Times. «Δεν υπάρχει μέλλον για εμάς στην Τουρκία», είπε ο Ράφι, ο οποίος αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει το επώνυμό του για τον φόβο… των Τούρκων. «Οι περισσότεροι αναζητούν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τον εντεινόμενο αντισημιτισμό στην Τουρκία», αναφέρει το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας.