GREEKS have always had strong cultural ties with the Jews, even stronger perhaps than the ones with the Arab world.
From the Jews of Thessaloniki to the likes of Greek singers George Dalaras, Glykeria and Haris Alexiou performing to capacity audiences in cities across Israel, the links - which stretch all the way back to antiquity - between the two nations are undeniable.
There were Greek Jews before there were ever Greek Christians. And Israel is perhaps the only country apart from Greece and Cyprus that appreciates rembetika (Greece’s answer to the blues)
But, strangely enough, these cultural ties were never matched by corresponding political relations between the states of Greece and Israel. If anything, relations have been cold at best. Greece’s sympathy for the Palestinians and dislike of Israel’s alliance with Turkey were always huge stumbling blocks to building closer diplomatic ties. This all seems to be changing now that relations between Turkey and Israel appear to be deteriorating drastically and the discovery of gas deposits off the shores of Israel and Cyprus (Greece’s closest ally) are bringing the two nations closer on the basis of mutual interests.
Tourists from Israel to Greece have more than doubled since last year and cooperation between the militaries of both countries has been boosted. Benjamin Netanyahu’s historic visit to Greece last August was the first by an Israeli prime minister.
Contrary to the situation with Turkey, where Islamists have always opposed the alliance with Israel, in Greece there is bipartisan support for stronger ties with Israel.
Even the far right, long known for its anti-Semitic sentiments, backs friendship with Israel - albeit on a different, if not outdated, premise. Laos leader Yiorgos Karatzaferis - branded an anti-Semite by human rights groups - recently said in an impassioned speech that “the enemy (Israel) of my enemy (Turkey) is my friend”.
Both sides have a lot to gain. Israel is increasingly feeling isolated in the region. The rise of Iran as a regional power ever since the vacuum created by the US-led invasion of Iraq and the drastic deterioration of ties with Turkey have left Israel appearing more vulnerable than ever. The uprising in Egypt (possibly Israel’s largest Arab “friend”) has given Israel the jitters as the outcome may lead to yet another hostile government in the region.
Its only outlet is the Mediterranean Sea, its link to the Europe and the West. Given this fact, the role of Athens and Nicosia as Israel’s lifeline to Europe is crucial. The construction of an undersea pipeline connecting Israel’s Leviathan natural gas field to Cyprus and, eventually, from there to Greece also appears to be on the cards.
Jewish American lobbyists - on an official visit to Greece - have already made their intentions clear. Just a few months ago, Greek and Jewish lobbies - in yet another indication that the tide is turning - worked together in Washington to push a House resolution urging for the protection of Greek Orthodox sites in Turkish-occupied Cyprus.
The tiny Republic of Cyprus also stands to gain from the Greek-Israeli improvement. It’s one thing to deal with Turkey on its own and another to do it with the backing of Israel. The Israelis have repeatedly made it clear that Turkey has no right to intervene or object to its bilateral deals with Cyprus concerning the exploitation of gas deposits in their respective exclusive economic zones.
This is probably the first time the island republic has had firm support from a country in the region other than Greece in its dealings with Turkey.
The road that Prime Minister George Papandreou wants to take to turn Greece into a regional player could lead through Israel. His intended visit to Cairo during the uprising is an indication of how he perceives Greece’s role in the region. Striking a delicate balance between improved ties with Israel and maintaining the invaluable relationship with the Arab world will be a foreign policy challenge in the years to come. But if it can pull it off, Greece could play a substantial part in bridging the gap between East and West and, by extension, contribute to lasting stability in the region.
Israel Greece Friendship Association
Κυριακή 29 Μαΐου 2011
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
“Το Ισλάμ στην Ελλάδα και η Ισλαμιστική απειλή”
“Το Ισλάμ στην Ελλάδα και η Ισλαμιστική απειλή”
Aπο τον Ανδρέα Μπανούτσο
Ομιλία του Αναλυτή Θεμάτων Ασφαλείας Ανδρέα Γ.Μπανούτσου στο Ινστιτούτο Διπλωματίας στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 2010
Κυρίες και Κύριοι καλησπέρα σας,
Στη σημερινή μου ομιλία θα σας παρουσιάσω συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά της θρησκείας του Ισλάμ και θα αναφερθώ αναλυτικότερα στο Ισλαμιστικό κίνημα και τις προκλήσεις που συνεπάγεται η άνοδος του Ισλάμ και του Ισλαμισμού για την Ελλάδα.
Το Ισλάμ είναι η μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ.
Το Ισλάμ σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο μετά το Χριστιανισμό και αποτελεί την ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία. Σύμφωνα με μια δημογραφική μελέτη του Pew Research Center ενός Αμερικανικού think tank το 2009 το Ισλάμ αριθμούσε 1.57 δις πιστούς που αντιπροσώπευαν το 23% του παγκοσμίου πληθυσμού. Ο μέσος ρυθμός αύξησης των Μουσουλμάνων είναι 1.84% ετησίως και προέρχεται κυρίως από την αύξηση των γεννήσεων. Η συγκεκριμένη μελέτη αναφέρει επίσης μεταξύ άλλων ότι στη Γερμανία κατοικούν περισσότεροι Μουσουλμάνοι απ’ότι στο Λίβανο.
Η Αραβική λέξη Ισλάμ σημαίνει «Υποταγή» και χρησιμοποιείται από τους Μουσουλμάνους ως Υποταγή στο Θεό. Εκείνοι που ακολουθούν τη θρησκεία του Ισλάμ λέγονται Muslim δηλαδή οι «υποταγμένοι στον Ύψιστο».
Το Κοράνι είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται το Ισλάμ και είναι το αντίγραφο ενός ουράνιου πρωτοτύπου. Στους ανθρώπους κυκλοφορεί απλά ένα αντίγραφό του. Το πρωτότυπο αυτό βρίσκεται πάντοτε μπροστά στον Θεό.
Τα Hadith είναι η παράδοση γύρω από την συμπεριφορά και τη σοφία του Μωάμεθ, που καθορίστηκαν μεταδιδόμενα από στόμα σε στόμα από αυτόπτες μάρτυρες κυρίως της πρώτης αλλά και της δεύτερης και της τρίτης Ισλαμικής γενιάς.
Η Αραβική λέξη για τη θρησκεία είναι Din η οποία σε πιο ακριβή μετάφραση σημαίνει υποταγή στο Νόμο και την Τάξη. Η κεντρική πίστη του Ισλάμ η Shahada, είναι η ομολογία της ενότητας του Θεού-Αλλάχ και η πίστη στον Προφήτη Μωάμεθ. Ένας «άπιστος» μπορεί να προσηλυτιστεί στο Ισλάμ, απλά ομολογώντας ενώπιον δύο Μουσουλμάνων ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ και ότι ο Μωάμεθ είναι ο Αγγελιοφόρος του Θεού. Εκτός από τη Shahada o Μουσουλμάνος έχει ακόμα τέσσερις υποχρεώσεις στη ζωή του, την προσευχή (σαλάχ), την φιλανθρωπία (ζακάτ), τη νηστεία (σαούμ) και το ιερό προσκύνημα στη Μέκκα (χατζ).
Στο Κοράνι γίνεται λόγος για τον Ιησού, αλλά απορρίπτεται η Θεότητά του . Αποκαλείται «Μεσσίας» και θεωρείται ο δεύτερος Αδάμ. Σύμφωνα με το Κοράνι, ήρθε στο κόσμο με τρόπο υπερφυσικό από την «παρθένο Μαρία», προφήτεψε από την βρεφική ηλικία και έκανε πολλά θαύματα . Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο Ιησούς δεν σταυρώθηκε και δεν αναστήθηκε, αλλά οι αντίπαλοί του σκότωσαν κάποιον που του έμοιαζε ενώ ο Ιησούς επέστρεψε στον Θεό. Το Κοράνιο αναφέρεται με σεβασμό στην παρθένο Μαρία. Δεν την δέχονται όμως ως Θεοτόκο, αλλά ως μητέρα του Μεσσία. Την προσφωνούν «Δέσποινά μας, κυρία μας Μαριάμ».
Το Ισλάμ διαιρείται σε δύο κύρια δόγματα . Το Σουνιτικό και το Σιιτικό Ισλάμ. Η λέξη Σουνίτης προέρχεται από τη λέξη Sunnah, η οποία υποδηλώνει το σύνολο των λόγων και των πράξεων του Μωάμεθ. Επομένως οι Σουνίτες ακολουθούν τις παραδόσεις του Προφήτη. Χαρακτηριστικά οι Σουνίτες αναγνωρίζουν ως νόμιμους διαδόχους του Μωάμεθ τους τρεις πρώτους μετά από εκείνον χαλίφηδες δηλαδή τον Αμπού Μπακρ, τον Ομάρ και τον Οσμάν.
Από την άλλη πλευρά οι Σιίτες πιστεύουν ότι οι απόγονοι του Μωάμεθ διαθέτουν μια ξεχωριστή πνευματική και πολιτική εξουσία πάνω στη Μουσουλμανική κοινότητα την Ummah. Πιστεύουν επίσης ότι ο Άλι εξάδελφος του Μωάμεθ και σύζυγος της κόρης του Φατιμέ αποτελούσε τον νόμιμο διάδοχο του Μωάμεθ και όχι οι χαλίφες.
Δεν πρόκειται να αναλύσω περισσότερο το Ισλάμ ως θρησκεία, αλλά θα αναφερθώ στην αναβίωση του Ισλάμ όπως αυτή εκφράζεται από τον Ισλαμικό φονταμενταλισμό και το Ισλαμιστικό κίνημα. Στο σημείο αυτό πρέπει να σας επισημάνω ότι δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση μεταξύ του Ισλάμ ως θρησκείας και του Ισλαμισμού ο οποίος αποτελεί στην ουσία μια πολιτική ιδεολογία. Το Ισλαμιστικό κίνημα δεν είναι ενιαίο και συμπαγές και υποδιαιρείται σε διάφορες κατηγορίες. Η πρώτη από αυτές είναι ο Σαλαφισμός (Salafism). Σύμφωνα με τον καθηγητή Walid Phares του Αμερικανικού think tank Foundation for Defense of Democracies ο Σαλαφισμός είναι μια σχολή σκέψης και ταυτόχρονα ένα κίνημα που θέλει να επαναφέρει τον Μουσουλμανικό κόσμο πίσω στους πρώτους χρόνους της Ισλαμικής κατάκτησης του 7ου αιώνα μ.Χ. Θέλει επίσης να εφαρμοστεί σε όλες τις Μουσουλμανικές κοινωνίες στην πιο αυστηρή του εκδοχή ο Ισλαμικός Νόμος (Sharia). O Σαλαφισμός έχει τις ρίζες του στην επώδυνη αντίδραση του Μουσουλμανικού κόσμου και κυρίως των Σουνιτών στην πτώση του Οθωμανικού «Χαλιφάτου» μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που διαχωρίζει τον Σαλαφισμό από άλλα Ισλαμιστικά κινήματα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι ότι οι Σαλαφιστές απορρίπτουν τη Δυτικού τύπου Δημοκρατία και τις δημοκρατικές διαδικασίες γενικότερα. Επίσης ο Σαλαφισμός δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην έννοια της Τζιχάντ (Jihad-Ιερός Πόλεμος).
Πατέρας του σύγχρονου Ισλαμισμού θεωρείται ο Αιγύπτιος Hassan al-Bana o οποίος ίδρυσε το 1928 τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα υποστήριζε τη σημασία της επανίδρυσης του Χαλιφάτου ως του πρώτου απαραίτητου βήματος για την εφαρμογή του Ισλαμικού Νόμου. Ο δίαδοχος του Hassan al-Banna, Sayyid Qutb ο γνωστός και ως Τρότσκι του Ισλαμισμού, συνεχίζοντας στα χνάρια του προκατόχου του πρέσβευε την αναγκαιότητα της εγκαθίδρυσης ενός Ισλαμικού κράτους, το οποίο θα σηματοδοτούσε την υποταγή της Μουσουλμανικής κοινότητας στον Ισλαμικό Νόμο και στο Θέλημα του Αλλάχ.
Ένας άλλος κλάδος του Ισλαμισμού είναι ο Ουαχαμπισμός-Wahhabism. Ο Ουαχαμπισμός είναι το κυρίαρχο θεολογικό δόγμα του κράτους της Σαουδικής Αραβίας. Ο ιδρυτής του Muhammad Bin Abd al Wahhab έζησε και έδρασε στην Αραβική Χερσόνησο τον 18ο αιώνα και κήρυττε μια πολύ αυστηρή, πουριτανική θα έλεγα ερμηνεία του Ισλάμ. Οι οπαδοί του Al-Wahhab αυτοαποκαλούνται al-muwahhidin( Μονοθεϊστές) και οι άλλοι αναφέρονται σε αυτούς ως Ουαχάμπις-Wahhabis. O Al-Wahhab εμπνεύστηκε από τις ιδέες και το έργο του Μουσουλμάνου λόγιου Ibn Taymiyya, που έζησε τον 13ο αιώνα μ.Χ. Ο Ibn Taymiyya ανέπτυξε το δόγμα της Τζιχάντ( Ιερού Πολέμου κατά των Απίστων) και του Takfir( Ιερού Πολέμου κατά των Αποστατών του Ισλάμ) και ενέπνευσε εκτός από τον Al-Wahhab και τον ιδρυτή του νέο-Ουαχαμπικού, Τζιχαντιστικού κινήματος της Al-Qaeda, τον Osama Bin Laden. Όταν ο Bin Laden ταξίδεψε από τη Σαουδική Αραβία στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, για να πολεμήσει τους Σοβιετικούς, ακολουθούσε τις οδηγίες του Ibn Taymiyya: Πόλεμος στους Απίστους, επανίδρυση ενός καθαρού Ισλαμικού κράτους και προετοιμασία για την επιστροφή του Χαλιφάτου.
Στο ευρύτερο Ισλαμιστικό κίνημα σύμφωνα με τον καθηγητή Walid Phares υπάγεται το Σιιτικό Ισλαμιστικό καθεστώς στο Ιράν. Οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης δημιούργησαν και εκπαίδευσαν το 1982 τη Σιιτική παραστρατιωτική οργάνωση Χετζμπολάχ του Λιβάνου. Η Χετζμπολάχ έγινε ο κύριος ανταγωνιστής των Σαλαφίτικων τρομοκρατικών οργανώσεων της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και μάχεται για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις Ισλαμιστικές οργανώσεις.
Το Ισλαμιστικό κίνημα όπως είδαμε έχει διάφορα παρακλάδια, τα οποία κυμαίνονται από μετριοπαθή ως ριζοσπαστικά. Η πιο ακραία εκδοχή είναι ο Τζιχαντισμός όπως αυτός εκφράζεται κυρίως από την τρομοκρατική Ισλαμιστική οργάνωση της Al-Qaeda. O Bin Laden απορρίπτει το status quo των Διεθνών Σχέσεων όπως αυτές διαμορφώθηκαν από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και επιδιώκει την επανίδρυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου ως της μόνης αποδεκτής παγκόσμιας πολιτικής οργάνωσης. Για να επιτύχει αυτό τον ολοκληρωτικό του σκοπό επιθυμεί την καταστροφή του βασικού του ανταγωνιστή, του Δυτικού Πολιτισμού. Τον Φεβρουάριο του 1998 ανακήρυξε την δημιουργία του «Παγκόσμιου Ισλαμικού Μετώπου για την Τζιχάντ εναντίον των Εβραίων και των Σταυροφόρων» Ναυαρχίδα φυσικά αυτού του Ισλαμικού Μετώπου ήταν η Al-Qaeda. Πολλοί Δυτικοί ακόμα αυταπατώνται και νομίζουν ότι η Al-Qaeda αποτελεί μια ακόμη τρομοκρατική οργάνωση. Αυτή η θεώρηση είναι επικίνδυνη γιατί υποτιμά τη φύση της απειλής που συνιστά η Al-Qaeda για τον Δυτικό Πολιτισμό. Δυστυχώς η αυταπάτη αυτή οδήγησε την Αl-Qaeda να πραγματοποιήσει τις θεαματικές και πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στους Διδύμους Πύργους της Νέας Υόρκης και του Αμερικανικού Πενταγώνου, τον Σεπτέμβριο του 2001, καθώς επίσης και τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το Μάρτιο του 2004 και στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005, για να σημειώσουμε τις πιο γνωστές από αυτές.
Στην Ευρώπη δραστηριοποιούνται τριών ειδών Ισλαμιστικές Δυνάμεις: α) οι Ουαχάμπις και η Μουσουλμανική Αδελφότητα, β) η Al Qaeda και τρομοκρατικές Σαλαφίτικες ομάδες και γ) οι Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες και πυρήνες της Σιιτικής τρομοκρατικής οργάνωσης Χετζμπολάχ του Λιβάνου.
Στο σημείο αυτό το ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίζει είναι αν η Ελλάδα κινδυνεύει από την απειλή του εξτρεμιστικού Ισλαμισμού;
Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους στην Ελλάδα είναι αυτός της ασυλίας της από τρομοκρατικά κτυπήματα των Ισλαμιστών, γιατί δήθεν η Ελλάδα διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Αραβικό και τον Ισλαμικό κόσμο. Η ιδεολογία και η δράση των Ισλαμιστών σε όλο τον κόσμο ωστόσο μας δείχνουν ότι δεν θα ησυχάσουν αν δεν επιτύχουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Η Ελλάδα επειδή για 400 χρόνια αποτελούσε μέρος του Οθωμανικού «χαλιφάτου» εντάσσεται στα σχέδιά των Ισλαμιστών. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και ως τέτοια αντιμετωπίζεται από τους Τζιχαντιστές. Οι Τζιχαντιστές θεωρούν την Ευρώπη γενικότερα ως σημαντική βάση για επιθέσεις εναντίον Δυτικών συμφερόντων, λόγω της ύπαρξης Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών δικτύων μέσα στις εκτεταμένες Μουσουλμανικές κοινότητες που κατοικούν στα Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα, και οι οποίες διευκολύνουν τη στρατολόγηση μελών όπως απέδειξαν οι βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το 2004 και το Λονδίνο το 2005. Σύμφωνα με μια μελέτη του Robert Leiken Διευθυντή Σπουδών Εθνικής Ασφαλείας στο Nixon Center της Καλιφόρνια το 25% των Τζιχαντιστών τρομοκρατών που έδρασαν στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α μεταξύ 1993 και 2004 ήταν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
“Η μαζική εισροή και νομιμοποίηση λαθρομεταναστών, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και φανατικοί ισλαμιστές, ανέτρεψε την απαραίτητη προϋπόθεση εσωτερικής ασφάλειας: την δημογραφική ισορροπία και ομοιογένεια. Το πολυπροβαλλόμενο μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας απέτυχε να προβλέψει το αυτονόητο: κάποιοι από τουςμετανάστες είναι φορείς ιδεολογιών που δεν αποδέχονται τις θεμελιώδεις αρχές του Δυτικού πολιτισμού, όπως την δημοκρατία, την ανεξιθρησκεία και την ισονομία των δύο φύλων.” Αυτά έγραφε η Ελευθεροτυπία στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, μόλις 4 ημέρες μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα της Al Qaeda στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο.
Η άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην περιοχή των Βαλκανίων, η οποία εκδηλώθηκε μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποτελεί επίσης ένα ανησυχητικό φαινόμενο το οποίο επηρεάζει και την Ελλάδα. Αρκεί να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Cristopher Deliso ένας σημαντικός αριθμός των οργανωτών των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν βετεράνοι της Βοσνιακής Τζιχάντ. Ο ίδιος ο Bin Laden σε κάποια φάση ταξίδευε με Βοσνιακό διαβατήριο. Στη γειτονική μας Αλβανία η Αραβική-Ισλαμική Τράπεζα συμφερόντων του Bin Laden χρηματοδότησε την κατασκευή εκατοντάδων τζαμιών, έδωσε υποτροφίες για τη φοίτηση νέων Αλβανών σε Ισλαμικά Πανεπιστήμια του εξωτερικού, καθώς επίσης έδωσε μετρητά σε φτωχούς Αλβανούς με την προϋπόθεση οι γυναίκες τους να φορούσαν το τσαντόρ. Η Αραβική-Ισλαμική Τράπεζα αντί να αποτελέσει έναν σύγχρονο χρηματοοικονομικό οργανισμό αποτέλεσε το όργανο της προπαγανδιστικής προώθησης του Σαουδαραβικού Ουαχαμπισμού.
Στην Ελλάδα σήμερα κατοικούν περίπου 100 με 140 χιλιάδες Μουσουλμάνοι στη Δυτική Θράκη και 200 με 300 χιλιάδες Μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες (παράνομοι και μη) που κατοικούν κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Επιπρόσθετα σύμφωνα με αστυνομικές πηγές εισέρχονται στην Ελλάδα 1200 Μουσουλμάνοι ημερησίως, οι μισοί από τους οποίους εισέρχονται παράνομα.
Το νέο μεταναστευτικό Ισλάμ στη χώρα μας -όπως έχει χαρακτηριστεί- εκπροσωπείται από δεκάδες διαφορετικές κοινότητες. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη, από το σύνολο των μεταναστών «περίπου 200.000 είναι μουσουλμάνοι, χωρίς όμως κανείς να είναι σε θέση να υπολογίσει το ποσοστό των θρησκευόμενων μουσουλμάνων μεταξύ του μισού εκατομμυρίου Αλβανών μεταναστών». Για τους περισσότερους Αλβανούς, το Ισλάμ παίζει από ανύπαρκτο έως δευτερεύοντα ρόλο, σε αντίθεση με τις άλλες ομάδες στις οποίες αποτελεί καθοριστικό για τη συνοχή τους στοιχείο.
*Μεταξύ των πολυπληθέστερων κοινοτήτων μουσουλμάνων μεταναστών είναι η Πακιστανική, η Αιγυπτιακή, η Μπαγκλαντεσιανή, η Νιγηριανή και η Αλγερινή. Υπολογίσιμη θεωρείται και η παρουσία των Αφγανών.
Το ερώτημα στο σημείο αυτό είναι αν οι Μουσουλμάνοι που κατοικούν Ελλάδα είναι ευάλωτοι στις προσπάθειες ριζοσπαστικοποίησής τους από Ισλαμιστές.
Η ριζοσπαστικοποίηση είναι μια διαδικασία προσηλυτισμού των απλών Μουσουλμάνων στις πιο ακραίες εκδοχές του Ισλάμ όπως ανέφερα παραπάνω. Σύμφωνα με την αναλύτρια θεμάτων ασφαλείας Aya Burweila του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών Μελετών αν και είναι μάλλον απίθανο να ριζοσπαστικοποιηθούν οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, είναι αρκετά πιθανό οι Μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες να αποδειχτούν ευάλωτοι στην ριζοσπαστικοποίηση όπως έδειξαν οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας τον Μάιο του 2009. Αναφέρεται επίσης στη συνεργασία Αλβανικών ομάδων του οργανωμένου εγκλήματος με Ισλαμιστικά δίκτυα στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με έναν αξιωματικό της ΕΥΠ «δεν υπάρχει οργανωμένη Σαλαφιστική ομάδα που να δρα στην Ελλάδα» γιατί η Ελλάδα αποτελεί ορμητήριο για την ενίσχυση Ισλαμιστικών δικτύων που σχεδιάζουν επιθέσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι στην ίδια την Ελλάδα. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες πηγές της ΕΥΠ από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί και λειτουργούν περίπου 30 άτυπα τζαμιά, τα οποία βρίσκονται, σε διαμερίσματα, υπόγειους χώρους στάθμευσης και αποθήκες. Οι χώροι αυτοί είναι δύσκολο να ελεγχθούν από τις αρχές ασφαλείας. Σε πέντε από αυτά τα τζαμιά εντοπίστηκαν από τις ελληνικές αρχές εξτρεμιστικά στοιχεία.
Πιο συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι από το Μπαγκλαντές που ζουν στην Ελλάδα χρησιμοποιούν 5 χώρους στην Αθήνα: δύο στην Ομόνοια και από έναν στην Αγίου Μελετίου, στον ‘Αγιο Ελευθέριο και στα Κάτω Πετράλωνα. Οι Πακιστανοί έχουν 7 τζαμιά: Νέα Ιωνία, Κολωνός, Νίκαια, Περιστέρι, Ομόνοια, Πειραιάς, Κάτω Πετράλωνα. Οι Αιγύπτιοι διαθέτουν 3 χώρους: Καμίνια, Τζιτζιφιές, Μεταξουργείο, ενώ οι ‘Αραβες έχουν τζαμιά στο Γουδί, στην οδό Αχαρνών, στον Νέο Κόσμο και στην οδό Συγγρού.
Η Βρετανική εμπειρία έχει να μας διδάξει πολλά αναφορικά με τη δράση Ισλαμιστών κληρικών, οι οποίοι μεταφέρουν τα εξτρεμιστικά τους μηνύματα σε νεαρούς κυρίως Μουσουλμάνους δεύτερης και τρίτης γενιάς. Ο κ.Ανδριανόπουλος σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2009 στο capital.gr επισήμανε ότι ο συστηματικός έλεγχος των ιερατικών κέντρων των Ισλαμιστών και η ταυτοποίηση των κληρικών πρέπει να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα, καθώς επίσης πρέπει κατ’αρχήν να απαγορεύεται να ιερουργούν κληρικοί που προέρχονται από την Ουαχαμπική Σαουδική Αραβία.
Πέρα από την πιθανή δράση Ισλαμιστών κληρικών, μόλις πρόσφατα τον Οκτώβριο του 2009 σύμφωνα με την έγκυρη Ιταλική εφημερίδα “Corriere della Sera” πυρήνας μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα, απ’ όπου σχεδιάζει τρομοκρατικές επιθέσεις στην ελληνική επικράτεια και σε άλλα σημεία της Ευρώπης.
Πρόκειται για την οργάνωση Φατάχ Αλ Ισλάμ η ιδεολογία της οποίας εμπνέεται από την Al Qaeda. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, που επικαλείται λιβανικές πηγές, τα μέλη της Φατάχ Αλ Ισλάμ έχουν μπει στην Ελλάδα είτε με πλαστά είτε με κλεμμένα έγγραφα, που τους προμήθευσαν «ταχυδρόμοι» από τη χώρα μας.
Κατά την ιταλική εφημερίδα, «ο ελληνικός δρόμος» δεν επελέγη τυχαία από τη Φατάχ Αλ Ισλάμ. Ο εκ των ηγετών της, Σύρος Αμπού Αντνάν, φέρεται να έχει ζήσει επί μακρόν στην Ελλάδα και να είναι αυτός που είπε ότι «η Ελλάδα είναι το ιδανικό εφαλτήριο: υπάρχει πολιτική αστάθεια, η αστυνομία ασχολείται με την εσωτερική τρομοκρατία, με ένα βήμα είμαστε στην Ανατολή και με ένα άλλο στην καρδιά της Ευρώπης».
Όσοι ακόμη πιστεύουν ότι οι Ισλαμιστές μπορούν να κατευναστούν αυταπατώνται, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι οι Ισλαμιστές προωθούν την ατζέντα τους για παγκόσμια κυριαρχία και δεν τους πολυενδιαφέρει αν η Ελλάδα διατηρεί παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο.
Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι σύμφωνα με τον αναλυτή θεμάτων ασφαλείας Πάνο Κωστάκο, μετά τη σύλληψη των μελών της 17Ν το καλοκαίρι του 2002, προέκυψαν ενδείξεις ότι υπήρχε συνεργασία της 17Ν με Ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες του εξωτερικού. Ο Σάββας Ξηρός είχε ταξιδέψει αρκετές φορές στο Ισλαμιστικό Σουδάν, δήθεν για επαγγελματικούς λόγους.
Σύμφωνα επίσης με τον αναλυτή θεμάτων ασφαλείας Ιωάννη Μιχαλέτο, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2009 στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ» Αμερικανικοί κύκλοι του υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας των Η.Π.Α (Homeland Security Department) έχουν χρεώσει τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007 σε ομάδες που συνδέονται με την Al-Qaeda και αναφέρονται στον όρο πυροτρομοκρατία. Σύμφωνα μάλιστα με έναν αξιωματικό της ΕΥΠ ένας Σαουδάραβας στην κατοχή του οποίου βρέθηκε ένας εκρηκτικός μηχανισμός που ενεργοποιείτο με κινητό τηλέφωνο συνελήφθη από Έλληνες συνοριοφύλακες στη Βόρειο Ελλάδα μαζί με Αλβανούς Κοσοβάρους. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι κατά τον ίδιο τρόπο ένας πυρήνας της Al Qaeda πραγματοποίησε τις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το 2004. Η ΕΛ.ΑΣ θεωρεί ότι κάποιες από τις φωτιές του καλοκαιριού του 2007 πυροδοτήθηκαν με τον εκρηκτικό μηχανισμό που ανέφερα παραπάνω.
Σύμφωνα πάλι με τον Ιωάννη Μιχαλέτο οι ταραχές που ξέσπασαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδος με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, το Δεκέμβριο του 2008, υποκινήθηκαν από Ισλαμιστικά δίκτυα που συνεργάζονται στενά με διεφθαρμένους πράκτορες Δυτικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι με τη σειρά τους καλλιεργούν επαφές με ομάδες αναρχικών και ακροαριστερών, με στόχο να αποσταθεροποιήσουν τις χώρες της ευρωζώνης με απώτερο στόχο τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την επέκταση των Ισλαμιστικών δικτύων.
Η Ελλάδα ωστόσο, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη άλλωστε δεν κινδυνεύει μόνο από τη δράση των Ισλαμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά και από την λεγόμενη ιδεολογική ή πολιτιστική «Τζιχάντ».
Μια μελέτη του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Buckingham Anthony Glees, το 2008 ανέφερε ότι οκτώ Βρετανικά Πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ τα τελευταία 15 χρόνια εισέπραξαν ως χορηγίες από Σαουδαραβικές πηγές το ποσό των 234 εκ.λιρών . Τα χρήματα αυτά επενδύθηκαν για τη δημιουργία κέντρων Ισλαμικών Σπουδών. Οι χορηγοί υποστήριξαν ότι θέλουν να προωθήσουν την κατανόηση μεταξύ του Ισλαμικού και του Δυτικού κόσμου, ωστόσο το γεγονός ότι τα κεφάλαια προέρχονται κυρίως από τους Ουαχάμπις της Σαουδικής Αραβίας είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει καταλήγει ο καθηγητής Glees. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Οξφόρδη για παράδειγμα, διδάσκει σύγχρονες Ισλαμικές σπουδές ο καθηγητής Tariq Ramadan εγγονός του ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Hasan al-Bana. O Ramadan αν και έχει απαγορευθεί η είσοδος του στις Η.Π.Α και στη Γαλλία λόγω των πιθανών σχέσεων του με Ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις είναι σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θρησκευτικά ζητήματα.
Το πρώτο επίσημο Ισλαμικό κέντρο άνοιξε στην Αθήνα το 2007. Το νέο αυτό Ελληνό – Αραβικό εκπαιδευτικό και πολιτισμικό κέντρο βρίσκεται στο Μοσχάτο και αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο τζαμί της πρωτεύουσας. Το τέμενος έχει έκταση 1.800 τ.μ. και φιλοξενείται σε ένα παλιό εργοστάσιο. Αποτελεί δωρεά ενός Σαουδάραβα επιχειρηματία.
Η Πολιτιστική Τζιχάντ προωθείται επίσης με ιδιαίτερη επιτυχία μέσα από το Διαδίκτυο. Θα χρειαζόμουν ώρες για να απαριθμήσω τα Ισλαμιστικά websites και forums που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον κυβερνοχώρο. Θα αναφέρω όμως δύο Ισλαμιστικούς ιστότοπους που εντόπισα και απευθύνονται στους εν Ελλάδι Μουσουλμάνους μετανάστες, καθώς επίσης και στο ευρύτερο ελληνικό κοινό μιας και οι ιστοσελίδες τους είναι γραμμένες στην ελληνική γλώσσα. Μπορεί μάλιστα κάποιος να κάνει download στον υπολογιστή του το Κοράνι στα ελληνικά. Οι ιστοσελίδες αυτές είναι το islam.gr και το islamfriends.gr. και Διαχειριστής της δεύτερης ιστοσελίδας είναι το Ελληνοαραβικό Επιμορφωτικό Πολιτιστικό Κέντρο, το οποίο εκδίδει το ενημερωτικό Δελτίο «Το Λυχνάρι» και διαχειρίζεται επίσης Το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο του Μοσχάτου που προανέφερα.
Θα αναφερθώ τώρα στο πάγιο αίτημα των Μουσουλμάνων για ανέγερση Τεμένους στην Αθήνα.
Το αίτημα για την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα εκφράστηκε για πρώτη φορά από τον Σαουδάραβα Βασιλιά Χαλίντ το 1978, στον οποίο ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ανταποκρίθηκε θετικά. Στη συνέχεια ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις το Συμβούλιο της Ένωσης Αραβικών Κρατών στην Αθήνα το οποίο υποκαταστάθηκε από το Συμβούλιο των Πρέσβεων των Αραβικών Κρατών που αντιπροσωπεύονται διπλωματικά στην Ελλάδα. Παράλληλα, το αίτημα περί ίδρυσης τεμένους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη εκφράστηκε και από την πολιτική ηγεσία της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης.
Το ελληνικό ΥΠΕΞ απαντώντας θετικά πρόσφερε ένα οικόπεδο για το τζαμί στο Μαρούσι. Μετά από τις έντονες αντιρρήσεις του οικείου δήμου, το ΥΠΕΞ πρότεινε το 1992 την ανέγερση τεμένους στο Κορωπί, το οποίο κρίθηκε ακατάλληλο από τους Άραβες πρέσβεις. Το αίτημα συνδέθηκε με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, στο πλαίσιο των οποίων θα έπρεπε να διατεθεί χώρος λατρείας και στους μουσουλμάνους, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες θρησκείες.
Η ελληνική κυβέρνηση με πρόταση της Σαουδικής Αραβίας συμφώνησε για την ανέγερση ενός τζαμιού και την ίδρυση Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου. Έτσι, σύμφωνα με τον Ν.2833/2000, προβλέπεται η ανέγερση τζαμιού και Ισλαμικού Κέντρου με σκοπό την προώθηση των διμερών ελληνο-αραβικών σχέσεων, καθώς και της μελέτης του Ισλαμικού πολιτισμού και θρησκείας. Τα έξοδα της ανέγερσης του Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου και του Τεμένους στην Παιανία θα επωμίζονταν η Σαουδική Αραβία. Τελικά και ύστερα από αντιδράσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν προχώρησε η κατασκευή του Τεμένους και του Πολιτιστικού Κέντρου στην Παιανία.
Ύστερα από έντονες συζητήσεις στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με νέο νόμο η ελληνική κυβέρνηση θέσπισε την ίδρυση μουσουλμανικού Τεμένους στην περιοχή του Ελαιώνα (Ν.3512/2006) με έξοδα του ελληνικού κράτους. Ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ιδρύεται που θα διοικείται από επταμελές διοικητικό συμβούλιο στο οποίο συμμετάσχει ένας εκπρόσωπος μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ο νόμος με πολλά προβλήματα στην σύλληψή του τελικά δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελεί κατά τη γνώμη μου θετική εξέλιξη το γεγονός ότι ο νέος νόμος προβλέπει τα έξοδα ανέγερσης να επιβαρύνουν το Ελληνικό Δημόσιο με προφανή στόχο να αποφύγει τη χρηματοδότηση του από τρίτες χώρες που μπορεί να προάγουν ριζοσπαστικές εκδοχές του Ισλάμ. Επίσης ο Ιμάμης που θα ιερουργεί θα πληρώνεται από τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν, ώστε να αντιμετωπιστεί η απειλή του Ισλαμιστικού εξτρεμισμού;
Το πρώτο βήμα κατά τη γνώμη μου είναι η σωστή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών για τη φύση της Ισλαμιστικής απειλής. Αυτή η ενημέρωση δεν αρκεί να γίνεται μόνο από ιδιωτικούς φορείς όπως για παράδειγμα το Ινστιτούτο Διπλωματίας του κ.Ανδριανόπουλου αλλά θα πρέπει να επεκταθεί και θεσμικά, δηλαδή να ξεκινά από το σχολείο και να συνεχίζει στο Πανεπιστήμιο. Επίσης οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναμειχθούν ενεργά σε αυτή τη διαδικασία, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ενημέρωσης των δημοτών. Στη Βρετανία για παράδειγμα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αντι-τρομοκρατικής στρατηγικής η εφαρμογή του πυλώνα Prevent δηλαδή η προσπάθεια αποτροπής των νεαρών Μουσουλμάνων από την υιοθέτηση της ακραίας Ισλαμιστικής ιδεολογίας που σε τελική ανάλυση δυσφημεί το ίδιο το Ισλάμ. Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα με πρωτοβουλία των τοπικών αρχών. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε ο κάθε Δήμος σε συνεργασία με μετριοπαθείς Μουσουλμάνους κληρικούς να οργανώσει σεμινάρια επιμόρφωσης των Μουσουλμάνων πάνω στην μετριοπαθή ερμηνεία των λόγων του Κορανίου.
Από εκεί και πέρα οπωσδήποτε χρειάζεται εκσυγχρονισμός των δυνάμεων ασφαλείας και της ΕΥΠ και η στελέχωσή τους με επαγγελματικά στελέχη που θα έχουν γνώση της δράσης των τρομοκρατικών Ισλαμιστικών δικτύων, έτσι ώστε εγκαίρως να μπορούν να προλαμβάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις. Επιπρόσθετα, όπως ανέφερα και παραπάνω χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στον έλεγχο των πηγών χρηματοδότησης των διαφόρων Ισλαμικών Πολιτιστικών Κέντρων και αυτό γιατί αν τα Κέντρα αυτά χρηματοδοτούνται από κράτη, ιδιώτες ή οργανώσεις που υποστηρίζουν την Ισλαμιστική ιδεολογία, όπως καταλαβαίνεται και τα μηνύματα που θα μεταφέρουν στους Μουσουλμάνους θα είναι ανάλογα.
Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τη θρησκεία του Ισλάμ, αλλά από μια ακραία ερμηνεία αυτής, όπως αυτή εκφράζεται από το Ισλαμιστικό κίνημα με τα διάφορα παρακλάδια του. Η Ελληνική Πολιτεία και η ελληνική κοινωνία για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την πρόκληση αυτή θα πρέπει πρώτα να κατανοήσουν την φύση της Ισλαμιστικής απειλής. Αυτό πρώτα απ’όλα προϋποθέτει γνώση. Ελπίζω με τη σημερινή μου ομιλία να συνέβαλα στην κατεύθυνση αυτή. Σας ευχαριστώ για τη προσοχή σας
Aπο τον Ανδρέα Μπανούτσο
Ομιλία του Αναλυτή Θεμάτων Ασφαλείας Ανδρέα Γ.Μπανούτσου στο Ινστιτούτο Διπλωματίας στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 2010
Κυρίες και Κύριοι καλησπέρα σας,
Στη σημερινή μου ομιλία θα σας παρουσιάσω συνοπτικά τα βασικά χαρακτηριστικά της θρησκείας του Ισλάμ και θα αναφερθώ αναλυτικότερα στο Ισλαμιστικό κίνημα και τις προκλήσεις που συνεπάγεται η άνοδος του Ισλάμ και του Ισλαμισμού για την Ελλάδα.
Το Ισλάμ είναι η μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ.
Το Ισλάμ σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στον κόσμο μετά το Χριστιανισμό και αποτελεί την ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία. Σύμφωνα με μια δημογραφική μελέτη του Pew Research Center ενός Αμερικανικού think tank το 2009 το Ισλάμ αριθμούσε 1.57 δις πιστούς που αντιπροσώπευαν το 23% του παγκοσμίου πληθυσμού. Ο μέσος ρυθμός αύξησης των Μουσουλμάνων είναι 1.84% ετησίως και προέρχεται κυρίως από την αύξηση των γεννήσεων. Η συγκεκριμένη μελέτη αναφέρει επίσης μεταξύ άλλων ότι στη Γερμανία κατοικούν περισσότεροι Μουσουλμάνοι απ’ότι στο Λίβανο.
Η Αραβική λέξη Ισλάμ σημαίνει «Υποταγή» και χρησιμοποιείται από τους Μουσουλμάνους ως Υποταγή στο Θεό. Εκείνοι που ακολουθούν τη θρησκεία του Ισλάμ λέγονται Muslim δηλαδή οι «υποταγμένοι στον Ύψιστο».
Το Κοράνι είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται το Ισλάμ και είναι το αντίγραφο ενός ουράνιου πρωτοτύπου. Στους ανθρώπους κυκλοφορεί απλά ένα αντίγραφό του. Το πρωτότυπο αυτό βρίσκεται πάντοτε μπροστά στον Θεό.
Τα Hadith είναι η παράδοση γύρω από την συμπεριφορά και τη σοφία του Μωάμεθ, που καθορίστηκαν μεταδιδόμενα από στόμα σε στόμα από αυτόπτες μάρτυρες κυρίως της πρώτης αλλά και της δεύτερης και της τρίτης Ισλαμικής γενιάς.
Η Αραβική λέξη για τη θρησκεία είναι Din η οποία σε πιο ακριβή μετάφραση σημαίνει υποταγή στο Νόμο και την Τάξη. Η κεντρική πίστη του Ισλάμ η Shahada, είναι η ομολογία της ενότητας του Θεού-Αλλάχ και η πίστη στον Προφήτη Μωάμεθ. Ένας «άπιστος» μπορεί να προσηλυτιστεί στο Ισλάμ, απλά ομολογώντας ενώπιον δύο Μουσουλμάνων ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ και ότι ο Μωάμεθ είναι ο Αγγελιοφόρος του Θεού. Εκτός από τη Shahada o Μουσουλμάνος έχει ακόμα τέσσερις υποχρεώσεις στη ζωή του, την προσευχή (σαλάχ), την φιλανθρωπία (ζακάτ), τη νηστεία (σαούμ) και το ιερό προσκύνημα στη Μέκκα (χατζ).
Στο Κοράνι γίνεται λόγος για τον Ιησού, αλλά απορρίπτεται η Θεότητά του . Αποκαλείται «Μεσσίας» και θεωρείται ο δεύτερος Αδάμ. Σύμφωνα με το Κοράνι, ήρθε στο κόσμο με τρόπο υπερφυσικό από την «παρθένο Μαρία», προφήτεψε από την βρεφική ηλικία και έκανε πολλά θαύματα . Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο Ιησούς δεν σταυρώθηκε και δεν αναστήθηκε, αλλά οι αντίπαλοί του σκότωσαν κάποιον που του έμοιαζε ενώ ο Ιησούς επέστρεψε στον Θεό. Το Κοράνιο αναφέρεται με σεβασμό στην παρθένο Μαρία. Δεν την δέχονται όμως ως Θεοτόκο, αλλά ως μητέρα του Μεσσία. Την προσφωνούν «Δέσποινά μας, κυρία μας Μαριάμ».
Το Ισλάμ διαιρείται σε δύο κύρια δόγματα . Το Σουνιτικό και το Σιιτικό Ισλάμ. Η λέξη Σουνίτης προέρχεται από τη λέξη Sunnah, η οποία υποδηλώνει το σύνολο των λόγων και των πράξεων του Μωάμεθ. Επομένως οι Σουνίτες ακολουθούν τις παραδόσεις του Προφήτη. Χαρακτηριστικά οι Σουνίτες αναγνωρίζουν ως νόμιμους διαδόχους του Μωάμεθ τους τρεις πρώτους μετά από εκείνον χαλίφηδες δηλαδή τον Αμπού Μπακρ, τον Ομάρ και τον Οσμάν.
Από την άλλη πλευρά οι Σιίτες πιστεύουν ότι οι απόγονοι του Μωάμεθ διαθέτουν μια ξεχωριστή πνευματική και πολιτική εξουσία πάνω στη Μουσουλμανική κοινότητα την Ummah. Πιστεύουν επίσης ότι ο Άλι εξάδελφος του Μωάμεθ και σύζυγος της κόρης του Φατιμέ αποτελούσε τον νόμιμο διάδοχο του Μωάμεθ και όχι οι χαλίφες.
Δεν πρόκειται να αναλύσω περισσότερο το Ισλάμ ως θρησκεία, αλλά θα αναφερθώ στην αναβίωση του Ισλάμ όπως αυτή εκφράζεται από τον Ισλαμικό φονταμενταλισμό και το Ισλαμιστικό κίνημα. Στο σημείο αυτό πρέπει να σας επισημάνω ότι δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση μεταξύ του Ισλάμ ως θρησκείας και του Ισλαμισμού ο οποίος αποτελεί στην ουσία μια πολιτική ιδεολογία. Το Ισλαμιστικό κίνημα δεν είναι ενιαίο και συμπαγές και υποδιαιρείται σε διάφορες κατηγορίες. Η πρώτη από αυτές είναι ο Σαλαφισμός (Salafism). Σύμφωνα με τον καθηγητή Walid Phares του Αμερικανικού think tank Foundation for Defense of Democracies ο Σαλαφισμός είναι μια σχολή σκέψης και ταυτόχρονα ένα κίνημα που θέλει να επαναφέρει τον Μουσουλμανικό κόσμο πίσω στους πρώτους χρόνους της Ισλαμικής κατάκτησης του 7ου αιώνα μ.Χ. Θέλει επίσης να εφαρμοστεί σε όλες τις Μουσουλμανικές κοινωνίες στην πιο αυστηρή του εκδοχή ο Ισλαμικός Νόμος (Sharia). O Σαλαφισμός έχει τις ρίζες του στην επώδυνη αντίδραση του Μουσουλμανικού κόσμου και κυρίως των Σουνιτών στην πτώση του Οθωμανικού «Χαλιφάτου» μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που διαχωρίζει τον Σαλαφισμό από άλλα Ισλαμιστικά κινήματα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι ότι οι Σαλαφιστές απορρίπτουν τη Δυτικού τύπου Δημοκρατία και τις δημοκρατικές διαδικασίες γενικότερα. Επίσης ο Σαλαφισμός δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην έννοια της Τζιχάντ (Jihad-Ιερός Πόλεμος).
Πατέρας του σύγχρονου Ισλαμισμού θεωρείται ο Αιγύπτιος Hassan al-Bana o οποίος ίδρυσε το 1928 τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα υποστήριζε τη σημασία της επανίδρυσης του Χαλιφάτου ως του πρώτου απαραίτητου βήματος για την εφαρμογή του Ισλαμικού Νόμου. Ο δίαδοχος του Hassan al-Banna, Sayyid Qutb ο γνωστός και ως Τρότσκι του Ισλαμισμού, συνεχίζοντας στα χνάρια του προκατόχου του πρέσβευε την αναγκαιότητα της εγκαθίδρυσης ενός Ισλαμικού κράτους, το οποίο θα σηματοδοτούσε την υποταγή της Μουσουλμανικής κοινότητας στον Ισλαμικό Νόμο και στο Θέλημα του Αλλάχ.
Ένας άλλος κλάδος του Ισλαμισμού είναι ο Ουαχαμπισμός-Wahhabism. Ο Ουαχαμπισμός είναι το κυρίαρχο θεολογικό δόγμα του κράτους της Σαουδικής Αραβίας. Ο ιδρυτής του Muhammad Bin Abd al Wahhab έζησε και έδρασε στην Αραβική Χερσόνησο τον 18ο αιώνα και κήρυττε μια πολύ αυστηρή, πουριτανική θα έλεγα ερμηνεία του Ισλάμ. Οι οπαδοί του Al-Wahhab αυτοαποκαλούνται al-muwahhidin( Μονοθεϊστές) και οι άλλοι αναφέρονται σε αυτούς ως Ουαχάμπις-Wahhabis. O Al-Wahhab εμπνεύστηκε από τις ιδέες και το έργο του Μουσουλμάνου λόγιου Ibn Taymiyya, που έζησε τον 13ο αιώνα μ.Χ. Ο Ibn Taymiyya ανέπτυξε το δόγμα της Τζιχάντ( Ιερού Πολέμου κατά των Απίστων) και του Takfir( Ιερού Πολέμου κατά των Αποστατών του Ισλάμ) και ενέπνευσε εκτός από τον Al-Wahhab και τον ιδρυτή του νέο-Ουαχαμπικού, Τζιχαντιστικού κινήματος της Al-Qaeda, τον Osama Bin Laden. Όταν ο Bin Laden ταξίδεψε από τη Σαουδική Αραβία στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, για να πολεμήσει τους Σοβιετικούς, ακολουθούσε τις οδηγίες του Ibn Taymiyya: Πόλεμος στους Απίστους, επανίδρυση ενός καθαρού Ισλαμικού κράτους και προετοιμασία για την επιστροφή του Χαλιφάτου.
Στο ευρύτερο Ισλαμιστικό κίνημα σύμφωνα με τον καθηγητή Walid Phares υπάγεται το Σιιτικό Ισλαμιστικό καθεστώς στο Ιράν. Οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης δημιούργησαν και εκπαίδευσαν το 1982 τη Σιιτική παραστρατιωτική οργάνωση Χετζμπολάχ του Λιβάνου. Η Χετζμπολάχ έγινε ο κύριος ανταγωνιστής των Σαλαφίτικων τρομοκρατικών οργανώσεων της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και μάχεται για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις Ισλαμιστικές οργανώσεις.
Το Ισλαμιστικό κίνημα όπως είδαμε έχει διάφορα παρακλάδια, τα οποία κυμαίνονται από μετριοπαθή ως ριζοσπαστικά. Η πιο ακραία εκδοχή είναι ο Τζιχαντισμός όπως αυτός εκφράζεται κυρίως από την τρομοκρατική Ισλαμιστική οργάνωση της Al-Qaeda. O Bin Laden απορρίπτει το status quo των Διεθνών Σχέσεων όπως αυτές διαμορφώθηκαν από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και επιδιώκει την επανίδρυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου ως της μόνης αποδεκτής παγκόσμιας πολιτικής οργάνωσης. Για να επιτύχει αυτό τον ολοκληρωτικό του σκοπό επιθυμεί την καταστροφή του βασικού του ανταγωνιστή, του Δυτικού Πολιτισμού. Τον Φεβρουάριο του 1998 ανακήρυξε την δημιουργία του «Παγκόσμιου Ισλαμικού Μετώπου για την Τζιχάντ εναντίον των Εβραίων και των Σταυροφόρων» Ναυαρχίδα φυσικά αυτού του Ισλαμικού Μετώπου ήταν η Al-Qaeda. Πολλοί Δυτικοί ακόμα αυταπατώνται και νομίζουν ότι η Al-Qaeda αποτελεί μια ακόμη τρομοκρατική οργάνωση. Αυτή η θεώρηση είναι επικίνδυνη γιατί υποτιμά τη φύση της απειλής που συνιστά η Al-Qaeda για τον Δυτικό Πολιτισμό. Δυστυχώς η αυταπάτη αυτή οδήγησε την Αl-Qaeda να πραγματοποιήσει τις θεαματικές και πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στους Διδύμους Πύργους της Νέας Υόρκης και του Αμερικανικού Πενταγώνου, τον Σεπτέμβριο του 2001, καθώς επίσης και τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το Μάρτιο του 2004 και στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005, για να σημειώσουμε τις πιο γνωστές από αυτές.
Στην Ευρώπη δραστηριοποιούνται τριών ειδών Ισλαμιστικές Δυνάμεις: α) οι Ουαχάμπις και η Μουσουλμανική Αδελφότητα, β) η Al Qaeda και τρομοκρατικές Σαλαφίτικες ομάδες και γ) οι Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες και πυρήνες της Σιιτικής τρομοκρατικής οργάνωσης Χετζμπολάχ του Λιβάνου.
Στο σημείο αυτό το ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίζει είναι αν η Ελλάδα κινδυνεύει από την απειλή του εξτρεμιστικού Ισλαμισμού;
Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους στην Ελλάδα είναι αυτός της ασυλίας της από τρομοκρατικά κτυπήματα των Ισλαμιστών, γιατί δήθεν η Ελλάδα διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Αραβικό και τον Ισλαμικό κόσμο. Η ιδεολογία και η δράση των Ισλαμιστών σε όλο τον κόσμο ωστόσο μας δείχνουν ότι δεν θα ησυχάσουν αν δεν επιτύχουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Η Ελλάδα επειδή για 400 χρόνια αποτελούσε μέρος του Οθωμανικού «χαλιφάτου» εντάσσεται στα σχέδιά των Ισλαμιστών. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και ως τέτοια αντιμετωπίζεται από τους Τζιχαντιστές. Οι Τζιχαντιστές θεωρούν την Ευρώπη γενικότερα ως σημαντική βάση για επιθέσεις εναντίον Δυτικών συμφερόντων, λόγω της ύπαρξης Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών δικτύων μέσα στις εκτεταμένες Μουσουλμανικές κοινότητες που κατοικούν στα Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα, και οι οποίες διευκολύνουν τη στρατολόγηση μελών όπως απέδειξαν οι βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το 2004 και το Λονδίνο το 2005. Σύμφωνα με μια μελέτη του Robert Leiken Διευθυντή Σπουδών Εθνικής Ασφαλείας στο Nixon Center της Καλιφόρνια το 25% των Τζιχαντιστών τρομοκρατών που έδρασαν στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α μεταξύ 1993 και 2004 ήταν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
“Η μαζική εισροή και νομιμοποίηση λαθρομεταναστών, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και φανατικοί ισλαμιστές, ανέτρεψε την απαραίτητη προϋπόθεση εσωτερικής ασφάλειας: την δημογραφική ισορροπία και ομοιογένεια. Το πολυπροβαλλόμενο μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας απέτυχε να προβλέψει το αυτονόητο: κάποιοι από τουςμετανάστες είναι φορείς ιδεολογιών που δεν αποδέχονται τις θεμελιώδεις αρχές του Δυτικού πολιτισμού, όπως την δημοκρατία, την ανεξιθρησκεία και την ισονομία των δύο φύλων.” Αυτά έγραφε η Ελευθεροτυπία στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, μόλις 4 ημέρες μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα της Al Qaeda στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο.
Η άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην περιοχή των Βαλκανίων, η οποία εκδηλώθηκε μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποτελεί επίσης ένα ανησυχητικό φαινόμενο το οποίο επηρεάζει και την Ελλάδα. Αρκεί να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Cristopher Deliso ένας σημαντικός αριθμός των οργανωτών των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν βετεράνοι της Βοσνιακής Τζιχάντ. Ο ίδιος ο Bin Laden σε κάποια φάση ταξίδευε με Βοσνιακό διαβατήριο. Στη γειτονική μας Αλβανία η Αραβική-Ισλαμική Τράπεζα συμφερόντων του Bin Laden χρηματοδότησε την κατασκευή εκατοντάδων τζαμιών, έδωσε υποτροφίες για τη φοίτηση νέων Αλβανών σε Ισλαμικά Πανεπιστήμια του εξωτερικού, καθώς επίσης έδωσε μετρητά σε φτωχούς Αλβανούς με την προϋπόθεση οι γυναίκες τους να φορούσαν το τσαντόρ. Η Αραβική-Ισλαμική Τράπεζα αντί να αποτελέσει έναν σύγχρονο χρηματοοικονομικό οργανισμό αποτέλεσε το όργανο της προπαγανδιστικής προώθησης του Σαουδαραβικού Ουαχαμπισμού.
Στην Ελλάδα σήμερα κατοικούν περίπου 100 με 140 χιλιάδες Μουσουλμάνοι στη Δυτική Θράκη και 200 με 300 χιλιάδες Μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες (παράνομοι και μη) που κατοικούν κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Επιπρόσθετα σύμφωνα με αστυνομικές πηγές εισέρχονται στην Ελλάδα 1200 Μουσουλμάνοι ημερησίως, οι μισοί από τους οποίους εισέρχονται παράνομα.
Το νέο μεταναστευτικό Ισλάμ στη χώρα μας -όπως έχει χαρακτηριστεί- εκπροσωπείται από δεκάδες διαφορετικές κοινότητες. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη, από το σύνολο των μεταναστών «περίπου 200.000 είναι μουσουλμάνοι, χωρίς όμως κανείς να είναι σε θέση να υπολογίσει το ποσοστό των θρησκευόμενων μουσουλμάνων μεταξύ του μισού εκατομμυρίου Αλβανών μεταναστών». Για τους περισσότερους Αλβανούς, το Ισλάμ παίζει από ανύπαρκτο έως δευτερεύοντα ρόλο, σε αντίθεση με τις άλλες ομάδες στις οποίες αποτελεί καθοριστικό για τη συνοχή τους στοιχείο.
*Μεταξύ των πολυπληθέστερων κοινοτήτων μουσουλμάνων μεταναστών είναι η Πακιστανική, η Αιγυπτιακή, η Μπαγκλαντεσιανή, η Νιγηριανή και η Αλγερινή. Υπολογίσιμη θεωρείται και η παρουσία των Αφγανών.
Το ερώτημα στο σημείο αυτό είναι αν οι Μουσουλμάνοι που κατοικούν Ελλάδα είναι ευάλωτοι στις προσπάθειες ριζοσπαστικοποίησής τους από Ισλαμιστές.
Η ριζοσπαστικοποίηση είναι μια διαδικασία προσηλυτισμού των απλών Μουσουλμάνων στις πιο ακραίες εκδοχές του Ισλάμ όπως ανέφερα παραπάνω. Σύμφωνα με την αναλύτρια θεμάτων ασφαλείας Aya Burweila του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών Μελετών αν και είναι μάλλον απίθανο να ριζοσπαστικοποιηθούν οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, είναι αρκετά πιθανό οι Μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες να αποδειχτούν ευάλωτοι στην ριζοσπαστικοποίηση όπως έδειξαν οι ταραχές στο κέντρο της Αθήνας τον Μάιο του 2009. Αναφέρεται επίσης στη συνεργασία Αλβανικών ομάδων του οργανωμένου εγκλήματος με Ισλαμιστικά δίκτυα στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με έναν αξιωματικό της ΕΥΠ «δεν υπάρχει οργανωμένη Σαλαφιστική ομάδα που να δρα στην Ελλάδα» γιατί η Ελλάδα αποτελεί ορμητήριο για την ενίσχυση Ισλαμιστικών δικτύων που σχεδιάζουν επιθέσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι στην ίδια την Ελλάδα. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες πηγές της ΕΥΠ από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί και λειτουργούν περίπου 30 άτυπα τζαμιά, τα οποία βρίσκονται, σε διαμερίσματα, υπόγειους χώρους στάθμευσης και αποθήκες. Οι χώροι αυτοί είναι δύσκολο να ελεγχθούν από τις αρχές ασφαλείας. Σε πέντε από αυτά τα τζαμιά εντοπίστηκαν από τις ελληνικές αρχές εξτρεμιστικά στοιχεία.
Πιο συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι από το Μπαγκλαντές που ζουν στην Ελλάδα χρησιμοποιούν 5 χώρους στην Αθήνα: δύο στην Ομόνοια και από έναν στην Αγίου Μελετίου, στον ‘Αγιο Ελευθέριο και στα Κάτω Πετράλωνα. Οι Πακιστανοί έχουν 7 τζαμιά: Νέα Ιωνία, Κολωνός, Νίκαια, Περιστέρι, Ομόνοια, Πειραιάς, Κάτω Πετράλωνα. Οι Αιγύπτιοι διαθέτουν 3 χώρους: Καμίνια, Τζιτζιφιές, Μεταξουργείο, ενώ οι ‘Αραβες έχουν τζαμιά στο Γουδί, στην οδό Αχαρνών, στον Νέο Κόσμο και στην οδό Συγγρού.
Η Βρετανική εμπειρία έχει να μας διδάξει πολλά αναφορικά με τη δράση Ισλαμιστών κληρικών, οι οποίοι μεταφέρουν τα εξτρεμιστικά τους μηνύματα σε νεαρούς κυρίως Μουσουλμάνους δεύτερης και τρίτης γενιάς. Ο κ.Ανδριανόπουλος σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2009 στο capital.gr επισήμανε ότι ο συστηματικός έλεγχος των ιερατικών κέντρων των Ισλαμιστών και η ταυτοποίηση των κληρικών πρέπει να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα, καθώς επίσης πρέπει κατ’αρχήν να απαγορεύεται να ιερουργούν κληρικοί που προέρχονται από την Ουαχαμπική Σαουδική Αραβία.
Πέρα από την πιθανή δράση Ισλαμιστών κληρικών, μόλις πρόσφατα τον Οκτώβριο του 2009 σύμφωνα με την έγκυρη Ιταλική εφημερίδα “Corriere della Sera” πυρήνας μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα, απ’ όπου σχεδιάζει τρομοκρατικές επιθέσεις στην ελληνική επικράτεια και σε άλλα σημεία της Ευρώπης.
Πρόκειται για την οργάνωση Φατάχ Αλ Ισλάμ η ιδεολογία της οποίας εμπνέεται από την Al Qaeda. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, που επικαλείται λιβανικές πηγές, τα μέλη της Φατάχ Αλ Ισλάμ έχουν μπει στην Ελλάδα είτε με πλαστά είτε με κλεμμένα έγγραφα, που τους προμήθευσαν «ταχυδρόμοι» από τη χώρα μας.
Κατά την ιταλική εφημερίδα, «ο ελληνικός δρόμος» δεν επελέγη τυχαία από τη Φατάχ Αλ Ισλάμ. Ο εκ των ηγετών της, Σύρος Αμπού Αντνάν, φέρεται να έχει ζήσει επί μακρόν στην Ελλάδα και να είναι αυτός που είπε ότι «η Ελλάδα είναι το ιδανικό εφαλτήριο: υπάρχει πολιτική αστάθεια, η αστυνομία ασχολείται με την εσωτερική τρομοκρατία, με ένα βήμα είμαστε στην Ανατολή και με ένα άλλο στην καρδιά της Ευρώπης».
Όσοι ακόμη πιστεύουν ότι οι Ισλαμιστές μπορούν να κατευναστούν αυταπατώνται, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι οι Ισλαμιστές προωθούν την ατζέντα τους για παγκόσμια κυριαρχία και δεν τους πολυενδιαφέρει αν η Ελλάδα διατηρεί παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο.
Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι σύμφωνα με τον αναλυτή θεμάτων ασφαλείας Πάνο Κωστάκο, μετά τη σύλληψη των μελών της 17Ν το καλοκαίρι του 2002, προέκυψαν ενδείξεις ότι υπήρχε συνεργασία της 17Ν με Ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες του εξωτερικού. Ο Σάββας Ξηρός είχε ταξιδέψει αρκετές φορές στο Ισλαμιστικό Σουδάν, δήθεν για επαγγελματικούς λόγους.
Σύμφωνα επίσης με τον αναλυτή θεμάτων ασφαλείας Ιωάννη Μιχαλέτο, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2009 στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ» Αμερικανικοί κύκλοι του υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας των Η.Π.Α (Homeland Security Department) έχουν χρεώσει τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007 σε ομάδες που συνδέονται με την Al-Qaeda και αναφέρονται στον όρο πυροτρομοκρατία. Σύμφωνα μάλιστα με έναν αξιωματικό της ΕΥΠ ένας Σαουδάραβας στην κατοχή του οποίου βρέθηκε ένας εκρηκτικός μηχανισμός που ενεργοποιείτο με κινητό τηλέφωνο συνελήφθη από Έλληνες συνοριοφύλακες στη Βόρειο Ελλάδα μαζί με Αλβανούς Κοσοβάρους. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι κατά τον ίδιο τρόπο ένας πυρήνας της Al Qaeda πραγματοποίησε τις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το 2004. Η ΕΛ.ΑΣ θεωρεί ότι κάποιες από τις φωτιές του καλοκαιριού του 2007 πυροδοτήθηκαν με τον εκρηκτικό μηχανισμό που ανέφερα παραπάνω.
Σύμφωνα πάλι με τον Ιωάννη Μιχαλέτο οι ταραχές που ξέσπασαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδος με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, το Δεκέμβριο του 2008, υποκινήθηκαν από Ισλαμιστικά δίκτυα που συνεργάζονται στενά με διεφθαρμένους πράκτορες Δυτικών μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι με τη σειρά τους καλλιεργούν επαφές με ομάδες αναρχικών και ακροαριστερών, με στόχο να αποσταθεροποιήσουν τις χώρες της ευρωζώνης με απώτερο στόχο τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την επέκταση των Ισλαμιστικών δικτύων.
Η Ελλάδα ωστόσο, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη άλλωστε δεν κινδυνεύει μόνο από τη δράση των Ισλαμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά και από την λεγόμενη ιδεολογική ή πολιτιστική «Τζιχάντ».
Μια μελέτη του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Buckingham Anthony Glees, το 2008 ανέφερε ότι οκτώ Βρετανικά Πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ τα τελευταία 15 χρόνια εισέπραξαν ως χορηγίες από Σαουδαραβικές πηγές το ποσό των 234 εκ.λιρών . Τα χρήματα αυτά επενδύθηκαν για τη δημιουργία κέντρων Ισλαμικών Σπουδών. Οι χορηγοί υποστήριξαν ότι θέλουν να προωθήσουν την κατανόηση μεταξύ του Ισλαμικού και του Δυτικού κόσμου, ωστόσο το γεγονός ότι τα κεφάλαια προέρχονται κυρίως από τους Ουαχάμπις της Σαουδικής Αραβίας είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει καταλήγει ο καθηγητής Glees. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Οξφόρδη για παράδειγμα, διδάσκει σύγχρονες Ισλαμικές σπουδές ο καθηγητής Tariq Ramadan εγγονός του ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Hasan al-Bana. O Ramadan αν και έχει απαγορευθεί η είσοδος του στις Η.Π.Α και στη Γαλλία λόγω των πιθανών σχέσεων του με Ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις είναι σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θρησκευτικά ζητήματα.
Το πρώτο επίσημο Ισλαμικό κέντρο άνοιξε στην Αθήνα το 2007. Το νέο αυτό Ελληνό – Αραβικό εκπαιδευτικό και πολιτισμικό κέντρο βρίσκεται στο Μοσχάτο και αποτελεί ουσιαστικά το πρώτο τζαμί της πρωτεύουσας. Το τέμενος έχει έκταση 1.800 τ.μ. και φιλοξενείται σε ένα παλιό εργοστάσιο. Αποτελεί δωρεά ενός Σαουδάραβα επιχειρηματία.
Η Πολιτιστική Τζιχάντ προωθείται επίσης με ιδιαίτερη επιτυχία μέσα από το Διαδίκτυο. Θα χρειαζόμουν ώρες για να απαριθμήσω τα Ισλαμιστικά websites και forums που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον κυβερνοχώρο. Θα αναφέρω όμως δύο Ισλαμιστικούς ιστότοπους που εντόπισα και απευθύνονται στους εν Ελλάδι Μουσουλμάνους μετανάστες, καθώς επίσης και στο ευρύτερο ελληνικό κοινό μιας και οι ιστοσελίδες τους είναι γραμμένες στην ελληνική γλώσσα. Μπορεί μάλιστα κάποιος να κάνει download στον υπολογιστή του το Κοράνι στα ελληνικά. Οι ιστοσελίδες αυτές είναι το islam.gr και το islamfriends.gr. και Διαχειριστής της δεύτερης ιστοσελίδας είναι το Ελληνοαραβικό Επιμορφωτικό Πολιτιστικό Κέντρο, το οποίο εκδίδει το ενημερωτικό Δελτίο «Το Λυχνάρι» και διαχειρίζεται επίσης Το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο του Μοσχάτου που προανέφερα.
Θα αναφερθώ τώρα στο πάγιο αίτημα των Μουσουλμάνων για ανέγερση Τεμένους στην Αθήνα.
Το αίτημα για την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα εκφράστηκε για πρώτη φορά από τον Σαουδάραβα Βασιλιά Χαλίντ το 1978, στον οποίο ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ανταποκρίθηκε θετικά. Στη συνέχεια ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις το Συμβούλιο της Ένωσης Αραβικών Κρατών στην Αθήνα το οποίο υποκαταστάθηκε από το Συμβούλιο των Πρέσβεων των Αραβικών Κρατών που αντιπροσωπεύονται διπλωματικά στην Ελλάδα. Παράλληλα, το αίτημα περί ίδρυσης τεμένους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη εκφράστηκε και από την πολιτική ηγεσία της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης.
Το ελληνικό ΥΠΕΞ απαντώντας θετικά πρόσφερε ένα οικόπεδο για το τζαμί στο Μαρούσι. Μετά από τις έντονες αντιρρήσεις του οικείου δήμου, το ΥΠΕΞ πρότεινε το 1992 την ανέγερση τεμένους στο Κορωπί, το οποίο κρίθηκε ακατάλληλο από τους Άραβες πρέσβεις. Το αίτημα συνδέθηκε με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, στο πλαίσιο των οποίων θα έπρεπε να διατεθεί χώρος λατρείας και στους μουσουλμάνους, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες θρησκείες.
Η ελληνική κυβέρνηση με πρόταση της Σαουδικής Αραβίας συμφώνησε για την ανέγερση ενός τζαμιού και την ίδρυση Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου. Έτσι, σύμφωνα με τον Ν.2833/2000, προβλέπεται η ανέγερση τζαμιού και Ισλαμικού Κέντρου με σκοπό την προώθηση των διμερών ελληνο-αραβικών σχέσεων, καθώς και της μελέτης του Ισλαμικού πολιτισμού και θρησκείας. Τα έξοδα της ανέγερσης του Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου και του Τεμένους στην Παιανία θα επωμίζονταν η Σαουδική Αραβία. Τελικά και ύστερα από αντιδράσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν προχώρησε η κατασκευή του Τεμένους και του Πολιτιστικού Κέντρου στην Παιανία.
Ύστερα από έντονες συζητήσεις στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με νέο νόμο η ελληνική κυβέρνηση θέσπισε την ίδρυση μουσουλμανικού Τεμένους στην περιοχή του Ελαιώνα (Ν.3512/2006) με έξοδα του ελληνικού κράτους. Ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ιδρύεται που θα διοικείται από επταμελές διοικητικό συμβούλιο στο οποίο συμμετάσχει ένας εκπρόσωπος μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ο νόμος με πολλά προβλήματα στην σύλληψή του τελικά δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελεί κατά τη γνώμη μου θετική εξέλιξη το γεγονός ότι ο νέος νόμος προβλέπει τα έξοδα ανέγερσης να επιβαρύνουν το Ελληνικό Δημόσιο με προφανή στόχο να αποφύγει τη χρηματοδότηση του από τρίτες χώρες που μπορεί να προάγουν ριζοσπαστικές εκδοχές του Ισλάμ. Επίσης ο Ιμάμης που θα ιερουργεί θα πληρώνεται από τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν, ώστε να αντιμετωπιστεί η απειλή του Ισλαμιστικού εξτρεμισμού;
Το πρώτο βήμα κατά τη γνώμη μου είναι η σωστή ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών για τη φύση της Ισλαμιστικής απειλής. Αυτή η ενημέρωση δεν αρκεί να γίνεται μόνο από ιδιωτικούς φορείς όπως για παράδειγμα το Ινστιτούτο Διπλωματίας του κ.Ανδριανόπουλου αλλά θα πρέπει να επεκταθεί και θεσμικά, δηλαδή να ξεκινά από το σχολείο και να συνεχίζει στο Πανεπιστήμιο. Επίσης οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναμειχθούν ενεργά σε αυτή τη διαδικασία, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ενημέρωσης των δημοτών. Στη Βρετανία για παράδειγμα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αντι-τρομοκρατικής στρατηγικής η εφαρμογή του πυλώνα Prevent δηλαδή η προσπάθεια αποτροπής των νεαρών Μουσουλμάνων από την υιοθέτηση της ακραίας Ισλαμιστικής ιδεολογίας που σε τελική ανάλυση δυσφημεί το ίδιο το Ισλάμ. Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα με πρωτοβουλία των τοπικών αρχών. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε ο κάθε Δήμος σε συνεργασία με μετριοπαθείς Μουσουλμάνους κληρικούς να οργανώσει σεμινάρια επιμόρφωσης των Μουσουλμάνων πάνω στην μετριοπαθή ερμηνεία των λόγων του Κορανίου.
Από εκεί και πέρα οπωσδήποτε χρειάζεται εκσυγχρονισμός των δυνάμεων ασφαλείας και της ΕΥΠ και η στελέχωσή τους με επαγγελματικά στελέχη που θα έχουν γνώση της δράσης των τρομοκρατικών Ισλαμιστικών δικτύων, έτσι ώστε εγκαίρως να μπορούν να προλαμβάνουν τρομοκρατικές επιθέσεις. Επιπρόσθετα, όπως ανέφερα και παραπάνω χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στον έλεγχο των πηγών χρηματοδότησης των διαφόρων Ισλαμικών Πολιτιστικών Κέντρων και αυτό γιατί αν τα Κέντρα αυτά χρηματοδοτούνται από κράτη, ιδιώτες ή οργανώσεις που υποστηρίζουν την Ισλαμιστική ιδεολογία, όπως καταλαβαίνεται και τα μηνύματα που θα μεταφέρουν στους Μουσουλμάνους θα είναι ανάλογα.
Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τη θρησκεία του Ισλάμ, αλλά από μια ακραία ερμηνεία αυτής, όπως αυτή εκφράζεται από το Ισλαμιστικό κίνημα με τα διάφορα παρακλάδια του. Η Ελληνική Πολιτεία και η ελληνική κοινωνία για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την πρόκληση αυτή θα πρέπει πρώτα να κατανοήσουν την φύση της Ισλαμιστικής απειλής. Αυτό πρώτα απ’όλα προϋποθέτει γνώση. Ελπίζω με τη σημερινή μου ομιλία να συνέβαλα στην κατεύθυνση αυτή. Σας ευχαριστώ για τη προσοχή σας
Παρασκευή 29 Απριλίου 2011
Η Αγκυρα κάνει πάλι παιχνίδια με το ψευδοκράτος
Μίνι κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δημιούργησε η αποχώρηση της Ελλάδας από τους Διεθνείς Αγώνες Παίδων λόγω συμμετοχής σε αυτούς και του ψευδοκράτους της Τουρκίας στην Κύπρο.
Και ναι μεν δεν υπήρξαν δηλώσεις και αντίδραση από πλευράς τουρκικής κυβέρνησης, αλλά ο δήμαρχος της διοργανώτριας πόλης της Αγκυρας Μελίχ Γκοκτσέκ επιχείρησε να δώσει πολιτική διάσταση στο θέμα με γραπτή του δήλωση η οποία δημοσιεύτηκε χθες στον τουρκικό Τύπο. Δήλωση με την οποία επιτίθεται στην Ελλάδα: «Δεν είναι δυνατό να αποδεχτούμε μια τέτοια κακοπροαίρετη και λυπηρή συμπεριφορά που καθιστά τα παιδιά εργαλεία της πολιτικής». Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τον ίδιο, οι διοργανωτές απέρριψαν «την απαίτηση της Ελλάδας να εξαιρεθούν οι Τουρκοκύπριοι από τους αγώνες».
Και η πλειονότητα του τουρκικού Τύπου όμως έδωσε στο θέμα την ίδια διάσταση με τίτλους όπως «Ελληνική κρίση στους αγώνες παίδων» (Cumhuriyet) ή «Η Ελλάδα ανέμιξε την πολιτική στους αγώνες παίδων» (Zaman).
Πέραν των αγώνων το Κυπριακό υπήρξε αντικείμενο συζήτησης μεταξύ του υπουργού Επικρατείας και επικεφαλής των διαπραγματεύσεων ένταξης της Τουρκίας με την Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς με τον πρώην επίτροπο για τη διεύρυνση της Ενωσης Γκ. Φερχόιγκεν ο οποίος βρέθηκε χθες στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, ο πρώην επίτροπος χαρακτήρισε «απογοητευτική» την πορεία των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό τόνισε ότι «η Ε.Ε. έχει την υποχρέωση να εφαρμόσει όσα υποσχέθηκε το 2004 στους κατοίκους του νησιού και ότι πρέπει να λυθεί άμεσα».
Νέα δολιοφθορά σε αγωγό φυσικού αερίου στην Αίγυπτο
Φλόγες εμφανίστηκαν στον ουρανό με αρκετούς κατοίκους να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέσα σε αποπνικτική ατμόσφαιρα. Είναι η δεύτερη επίθεση που σημειώνεται στον συγκεκριμένο αγωγό μέσα στο 2011, δίπλα στην πόλη Ελ-Αρις, 50 χλμ. από τα σύνορα με το Ισραήλ.
«Μια ομάδα ενόπλων επιτέθηκε στον αγωγό φυσικού αερίου με την παροχή καυσίμου να διακόπτεται προς το Ισραήλ και την Ιορδανία», ανέφερε ανώνυμη στρατιωτική πηγή στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.
Το 80% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει η Ιορδανία εξαρτάται άμεσα από το φυσικό αέριο που εισάγει από την αφρικανική χώρα.
Νεκρός Ισραηλινός στον Τάφο του Ιωσήφ
Ένας Ισραηλινός έχασε τη ζωή του κοντά στον Τάφο του Ιωσήφ στη Ναμπλούς, στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης, όταν Παλαιστίνιος αστυνομικός άνοιξε πυρ κατά ομάδας Ισραηλινών.
Το επεισόδιο σημειώθηκε τα ξημερώματα έξω από τον Τάφο του Ιωσήφ, τόπο προσκυνήματος των εβραίων και πηγή έντασης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού, "ένας ισραηλινός πολίτης σκοτώθηκε και τέσσερις τραυματίσθηκαν μετά την είσοδό τους, χωρίς άδεια, στον Τάφο του Ιωσήφ στη Ναμπλούς".
Οι Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι ενημέρωσαν τον ισραηλινό στρατιωτικό οργανισμό που επιβλέπει τα κατεχόμενα εδάφη (Cogat) ότι ο αστυνομικός, ο οποίος παρατήρησε ύποπτες κινήσεις, άνοιξε πυρ εναντίον πολιτών.
Αντιδρά το Ισραήλ στη συμφωνία Φατάχ - Χαμάς
Εύσημα από το Ιράν για την ιστορική επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των δύο παλαιστινιακών οργανώσεων
«Το Ισραήλ δεν θα διαπραγματευθεί με τη νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση συνασπισμού στην οποία συμμετέχει και η Χαμάς», δήλωσε στο ισραηλινό ραδιόφωνο ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Αβινγκόρ Λίμπερμαν. Από την πλευρά του ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς δήλωσε ότι η συμφωνία συμφιλίωσης με τη Χαμάς θα ευνοήσει τις διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.
"Πρόκειται για παραβίαση της κόκκινης γραμμής" τόνισε ο Λίμπερμαν υποστηρίζοντας ότι "η σημασία αυτής της συμφωνίας έγκειται στο γεγονός ότι οι τρομοκράτες θα έχουν πλέον τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης. Εκατοντάδες τρομοκράτες θα εισέλθουν στη Δυτική Όχθη και γι΄αυτό τον λόγο θα πρέπει να προετοιμαστούμε για να αντιμετωπίσουμε μια διαφορετική κατάσταση".
Επίσης ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ, υποστήριξε ότι η χθεσινή συμφωνία ήταν αποτέλεσμα του πανικού που διέπει και τα δύο μέρη (Φατάχ και Χαμάς).
Όπως εξήγησε, η Φατάχ ανησύχησε από την πτώση του "προστάτη της" του πρώην προέδρου της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ και η Χαμάς από τη λαϊκή αντίδραση κατά του προέδρου της Συρίας Μπασάρ Ασσάντ.
"Το Ισραήλ δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί με μια τρομοκρατική οργάνωση", υπογράμμισε ο Λίμπερμαν και πρόσθεσε ότι θα εξεταστούν διάφορες μορφές κυρώσεων εναντίον του νέου κυβερνητικού σχήματος.
Σημειώνεται ότι η Χαμάς αν και κατέληξε σε συμφωνία με τη Φατάχ διευκρίνισε ότι εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ.
Αντίθετα από το Ισραήλ, το Ιράν χαιρέτισε σήμερα τη συμφωνία συμφιλίωσης την οποία υπέγραψαν χθες Τετάρτη, αιφνιδιαστικά, η ισλαμιστική Χαμάς και η Φάταχ του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς με τη μεσολάβηση της Αιγύπτου, ανοίγοντας το δρόμο για τη διεξαγωγή εκλογών στα Παλαιστινιακά Εδάφη, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Fars.
"Πρόκειται για ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της πραγματοποίησης των ιστορικών στόχων του καταπιεσμένου παλαιστινιακού λαού", αναφέρει ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αλί Ακμπάρ Σαλεχί σε ανακοίνωσή του, την οποία μετέδωσε το πρακτορείο.
Ο Σαλεχί δήλωσε ότι ελπίζει η συμφωνία να λειτουργήσει ως βάση για "μεγάλες νίκες" κατά των "ισραηλινών κατακτητών".
Η παλαιστινιακή πλευρά
Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς, δήλωσε σήμερα ότι η συμφωνία συμφιλίωσης με τη Χαμάς "θα ευνοήσει τις (ειρηνευτικές) διαπραγματεύσεις" με το Ισραήλ.
"Ελπίζουμε ότι αυτό θα οδηγήσει όλα τα παλαιστινιακά κινήματα να αποδεχθούν τους όρους του Κουαρτέτου" για τη Μέση Ανατολή (ΗΠΑ, Ρωσία, ΟΗΕ και ΕΕ), πρόσθεσε αναφερόμενος στην αποκήρυξη της βίας, το σεβασμό των συμφωνιών που έχουν ήδη συναφθεί και την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ.
Ο Αμπάς δήλωσε ακόμη πως η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), της οποίας ηγείται και στην οποία δεν συμμετέχει η Χαμάς, θα εξακολουθήσει να είναι υπεύθυνη για "το χειρισμό της πολιτικής, των διαπραγματεύσεων".
Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος μίλησε δημόσια για πρώτη φορά, έπειτα από την ανακοίνωση της χθεσινής συμφωνίας στο Κάιρο. Ανώτερος ηγέτης της Χαμάς δήλωσε πως οι διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ δεν θα αποτελέσουν μέρος του προγράμματος της νέας κυβέρνησης που θα σχηματισθεί στο πλαίσιο της συμφωνίας.
Παρασκευή 22 Απριλίου 2011
Greek-Israeli Strategic Partnership in an Era of Uncertainty
by Vassilios Damiras, Defense Consultant in the United States
Greece and Israel are very old nations with extremely rich and complicated history.
Specifically, since the Ulysses and Moses periods these two Mediterranean nations have been associated with all the crucial historical developments and ethnic and biblical struggles in the eastern Mediterranean region and the wider Balkan and the Middle East regions. Thus, both Greek and Israelis feel very proud for their respective historical and cultural achievements throughout the centuries.
.The Jewish Zionist movement that was created and established in the late 19th century by Theodore Herzl had very similar characteristics with the Greek irredentist movement of “Great Idea.” Also, both nations have triumphed as Diaspora in various countries across the globe. Moreover, both ethnic groups have been occupied by the Ottomans. Furthermore, Greeks and Jews controlled and influenced the economic life of the Ottoman Empire.
After the recognition of the state of Israel in 1948, by the United States of America under the guidance of President Harry S. Truman and until 1991, the Greek political and social establishments perceived Israel as a major antagonist force in the Eastern Mediterranean region. Athens followed a more pro-Arab stance that vividly illustrated the strong dependence of Greece had on crude oil from various Arab countries. These Arab nation-states in 1970s had imposed an oil embargo to United States and Western Europe in order to curtail or stop the pro-Israeli stance.
Greek-Israeli diplomatic relations were stagnant for nearly forty-five years. The first wind of some significant change started to take place in 1995, due to several significant factors. One was Greece’s policy to increase its diplomatic deterrent power vis-a-vis Turkey. Another element was the death of the pro-PLO Greek socialist Prime Minister Andreas Papandreou in June 1996. Papandreou was a staunch supporter of the PLO and Yasser Arafat.
During that time PLO extensively utilized Greek territory for its various dubious activities. Even more, the notorious terrorist Abu Nidal and his brutal organization found safe haven in Athens during the time of socialist utopia in Greece.
The improvement and expansion in U.S.-Greece bilateral relations under the Greek socialist Prime Minister Kostas Simitis drastically encouraged a shift toward Israel. Also, the dramatic and significant process in the Middle East peaces negotiations assisted the Greek rapprochement toward of a new era of good diplomatic relations toward Israel.
In September 1998, the then Israeli Defense Minister Yitzhak Mordechai denied Turkish strong request that in case of a Turkish-Greek conflagration, Israel to assist Turkish armed forces and national interest goals. The defense minister said the “Turkish-Israeli cooperation is not against any other country.” That statement encouraged the Greek side to enhance its economic and trade relationship with Israel.
In addition, the considerable betterment in relations between the two nation-states was depicted in the substantial increase in trade which doubled in the 1990s. Israel became the second largest importer of Greek products. In 2004, the figures were roughly $ 242 million for Israel and approximately $142 for Greece. Also, many Israelis close to 120,000 started visited Greece during summer times. The then Israeli President Moshe Katzav said: "we consider Greece an important economic partner of Israel's economy, as well as a gateway to the Balkans.” Another significant event was the opening in the 1990s of a Holocaust Museum in Athens. During the German occupation Greeks assisted Jews to escape the German policy of the final solution.
In May 2010, an event occurred that totally changed the Greek-Israeli bilateral relations. The Gaza flotilla raid also known the flotilla incident of 31 May 2010 was a military attack against six ships of the “Gaza Freedom Flotilla.” The flotilla was prepared and organized by the Free Gaza Movement and the Turkish Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief (IHH).
The flotilla was transporting humanitarian aid and construction materials, as well as ballistic vests, gas masks, night vision goggles, and large sum of money. The Israeli authorities proposed inspecting the cargo at the Port of Ashdod and then delivering the non-blockaded goods via various land crossings. However the proposal was refused.
The peace activists replied “Shut up. Go back to Auschwitz.” “Our destination is Gaza.” “We’ve helping the Arabs go against the U.S. Don’t forget 9/11.” Then the Israeli armed forces executed operation, code named Operations Sea Breeze or Operation Sky Winds. It was an attempt to stop the Free Gaza Movement’s ninth attempt to break the controversial Gaza blockade.
The Israelis raid was successful. Israeli Shayetet 13 naval commandos abseiled the ships from various speedboat and helicopters. However, the incident created an era of mistrust between Turkey and Israel. Ankara wants to adopt an image of the protector of Arab national interests. Israel since then started to approach Greece and to establish a strong military and trade relation. The Israel military elite restarted the Greek-Israeli cooperation in military affairs that was signed in December 1994 predating the Turkish-Israeli agreement of February 1996. In addition, Israel has signed various crucial treaties of cooperation with Cyprus. Moreover, the Israeli government has recognized the Exclusive Economic Zones (EEZ) of Greece and Cyprus.
Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu wants to achieve better relations with Greece in order to seriously counterbalance or even drastically deter an expansion of Turkish influence in the region.
On the Greek side the socialist Prime Minister George Papandreou aims to assist mediation in peace agreements between Israel and its neighbors, because Papandreou wants to achieve the image of an assertive regional peace negotiator. In addition, the Greek Prime Minister wants to attract Israeli investment. Greece faces a serious economic crisis due to socio-political corruption. Thus, the Greek economic sector needs foreign investment. Since 2010, both prime ministers have exchanged state visits in order to seal the new epoch of the new Greek-Israeli relationship.
Specifically, for Israeli politico-military establishment, a more robust and vibrant diplomatic relationship with Greece would offer, first and foremost, strategic depth beyond the traditionally restricted space surrounding it. Greece, a full member of the European Union (EU), could also form a very effective conduit for providing a serious and considerable venue to Israel’s diplomatic, economic, and trade relations with the rest of Europe, which are perennially affected and influenced by the ebb and flow of thinly-veiled anti-Jewish attitudes among some of Europe’s member nation-states.
On military issues the Israeli armed forces will have the opportunity to train the Greek armed forces on symmetrical and asymmetrical warfare tactics and various counterintelligence and counterterrorism methods. In addition, Greece will have the option to buy Israeli made weapons, which considered being very effective and lethal.
In more specific terms, Israeli military industry produces a wide range of products from ammunition, a variety of small arms, and various artillery pieces to sophisticated electronics system and the world’s most advanced tank Merkava. The Merkava series dates back 1960s. Furthermore, the industry has design and developed new methods of C4ISTAR: Command, Control, Communication, Computers, Intelligence, Surveillance, Target Acquisition, and Reconnaissance.
The aforementioned technological innovations making the Israeli defense industry and the Israeli armed forces to be considered to be the top best on defense capabilities across the globe on new methods of warfare, counterintelligence, and counterterrorism.
Having to fight five major and barbarous wars in its first four decades Israeli politico-military establishment built a comprehensive and very powerful standing military the Israel Defense Forces (IDF) and furnished it with an arsenal of highly advanced hardware and with extreme lethality. Also, the Israeli defense industry throughout the years achieved a very close collaboration and strong partnership with the U.S. defense industry.
Currently, faced with a shrinking market for military hardware over the last decade and a half, Israeli defense concerns and interests have made a serious concerted effort to employ their research and development teams in devising products for non-military markets and, more frequently, in adapting defense technology for various civilian applications. Indeed, many of the most innovative and significant products developed by Israel's civilian high tech industry, especially in the field of telecommunications, trace their origins to military innovation and technology.
The modern defense industry in Israel was set in motion in the early 1920s. Faced by an increasingly hostile Arab population, the Jewish community began to manufacture homemade hand grenades and lethal explosives. In the early 1930s, members of the Haganah (the pre-state Jewish underground defense organization) set up very sophisticated clandestine small arms factories, which became the Israel Military Industries (IMI) in 1948. In the first two decades after independence, IMI designed and produced many of the basic weapons used by the IDF, including the Uzi sub-machine gun. The more costly aircraft and other advanced weapons were procured from foreign suppliers, principally France.
The major catalyst for Israel's metamorphosis from a small-arms manufacturer to a major producer of sophisticated military systems came after the 1967 Six-Day War. During this brutal and vicious war, France imposed an embargo on arms sales to Israel, including the highly modern Mirage planes already on order from the Dassault aircraft factory.
When the United States became the primary supplier of combat aircraft, Israel began to develop its own production capability. The government-owned Israel Aircraft Industries/Israel Aerospace Industries (IAI), founded as a maintenance facility in 1953, soon began developing and assembling a variety of its own aircraft, including the Kfir - a replacement for the Mirage - as well as the Arava and Nesher planes. At the same time, IAI's contacts with US suppliers advanced from subcontracting jobs to joint ventures with Boeing and Lockheed-Martin. As a result, employment at IAI grew rapidly from 4,000 to a peak of 14,000 in the late 1980s.
The growing sophistication of Israel's defense industry gave it the confidence to create and develop an all-Israeli military aircraft, the Lavi. Over the first half of the 1980s, IAI developed avionics, electronics and weapons systems for the aircraft, and by 1986 the first prototype had taken to the air. However, the government concluded that it was unable to finance such an ambitious undertaking, and the project was canceled a year later. Shorn of the Lavi project, IAI began to research and develop a variety of products in the military and civilian spheres - such as very advanced radar systems, precision weapon systems, unmanned air vehicles (UAVs) and commercial and military aircraft conversion - many of which were based on the technology developed during the Lavi project.
Currently, there are approximately 150 defense firms in Israel, with combined revenues of an estimated $3.5 billion. The three largest entities are the government-owned Israel Aerospace Industries (IAI), Israel Military Industries (IMI), and the Rafael Arms Development Authority, all of which manufacture and produce a wide range of conventional arms and advanced and highly sophisticated defense electronics. The medium-sized privately owned companies include Elbit Systems and the Tadiran Group, which focus mainly on defense electronics, electro-optics systems, and communication systems.
Both companies have also industrial sites in the U.S.A. The smaller firms produce a narrower range of products of extreme sophistication such as, electronics and various counterterrorism security products and systems. In all, the industry employs close to 50,000 people, all of whom share a commitment to high levels of research and development and the ability to make use of the IDF's combat experience. In addition, they produce systems for home land security, training and simulation, and various naval systems.
Israel's defense exports are strictly coordinated and regulated through SIBAT - the Foreign Defense Assistance and Defense Export Organization - which is run by the Ministry of Defense. SIBAT's tasks include licensing all defense exports as well as marketing products developed for the IDF, from electronic components to missile boats and tanks. Each year, SIBAT publishes a defense sales directory, an authoritative guide to what the industry has to offer.
Despite their far-reaching worldwide client base, even the biggest local firms are relatively small players in the global defense market. With increasing competition from the major world aerospace players such as, the American, the Japanese, and various Europeans, Israeli companies tend to specialize in niche markets, or have sought to combine forces through mergers or joint marketing efforts. In addition, declining global defense spending has provided them with new opportunities as foreign governments seek to upgrade their existing arsenal rather than buy new expensive equipment. This policy is typified by the Phantom 2000, a sweeping modernization of the F-4 aircraft that Israel acquired from the US in the early 1970s.
In the wake of the Lavi's cancellation, IAI diversified and expanded with significant funding from the United States, developing the Amos and Ofeq satellites and the world's first operational anti-missile missile system the Arrow. IAI's unmanned air vehicles (UAV or pilotless aircraft) systems, including the Hunter, have now become standard for military establishments in many countries around globe. The company is also engaged in the repair and maintenance of aircraft and helicopters, and in upgrading aircraft with state-of-the-art avionics.
It also designs, develops, and manufacturers naval and ground systems, electronic warfare, radar equipment and missiles. Company sales in 2000 amounted to roughly $2.18 billion, of which exports accounted for around $1.7 billion. In the same year, IAI signed some 1,600 new contracts worth approximately $2.6 billion.
Israel Military Industries (IMI) was founded in 1933, as a secret small-arms plant. After the establishment of the State in 1948, it was operated by the Ministry of Defense, developing and manufacturing assault weapons - from the classic Uzi sub-machine gun to the Tavor assault rifle, heavy ammunition, aircraft and rocket systems armored vehicles like the Merkava tank, and integrated security systems. In 1990, IMI was converted into a government-owned company. Altogether IMI manufactures some 350 products and employs over 4,000 people. In addition to Israel and the U.S., IMI has distributors in a number of countries across the world, including Norway, Belgium, the Philippines and Greece. Some 60% of its revenues, worth approximately $550 million, come from various military exports.
The third government-owned defense firm, the Rafael Arms Development Authority, developed and now manufactures Python and Popeye "smart" airborne missiles, both of which have co-production agreements with major U.S. aerospace companies. In addition, its products include such varied categories as passive armor, naval decoys, observation balloon systems, acoustic torpedo countermeasures, ceramic armor, air-breathing propulsion, and air-to-air, air-to-surface, and surface-to-surface missiles. Moreover, it produces anti-submarine warfare systems, underwater military capabilities systems, short range air defense systems-SPYDER ADS-SR, medium range air defense system-SPYDER ADS-MR, long range multi-purpose tactical missile system-SPIKE LR, medium range multi-purpose tactical missile system-SPIKE-MR, and extended range multi-purpose missile system-SPIKE ER.
Furthermore, Rafael research and develops military technologies for civilian use through its Rafael Development Corp., a joint venture with the private sector Discount Investment Group. One of these crucial projects used miniaturization and guidance techniques to produce a transmitter and camera the size of a vitamin capsule. The capsule is swallowed by a patient and pictures of the gastrointestinal tract are then taken by the camera for use by diagnosticians, substituting for invasive diagnostic procedures. The system, which was developed by Given Imaging, was the brainchild of a missile guidance expert.
The private defense industry Elbit Systems, based in Haifa, develops, manufactures and integrates advanced, high-performance defense electronics systems, focusing on upgrade programs for aircraft and armored vehicles. The company also designs and manufactures command, control and communication (C3) systems, and upgrades in weapons platforms and electronic systems and products for both Western and former Eastern bloc countries. In 2000, Elbit Systems merged with another major private-sector defense concern, El-Op Electro-Optics Industries Ltd, and combined sales reached $591 million, up from $436 million the previous year.
The second major private sector defense firm is the Tadiran-Elisra Group, whose subsidiaries specialize in the development and production of defense electronics. The group's Elisra Electronics offers a range of electronic warfare systems for the military, including radar warning systems, active countermeasure systems, comprehensive self-protection systems, ESM and ELINT systems, and sophisticated communication links complemented by extremely lightweight components and super components. It employs a staff of over 800, two thirds of whom are engineers. Tadiran Electronic Systems designs and produces a wide range of military applications, including intelligence, reconnaissance and electronic warfare and specialized naval communication systems, all tailored to customer specifications. Tadiran Spectralink specializes in pilot-rescue electronic equipment while BVR Systems develops innovative flight simulators for fighter pilots. The group, which is controlled by Koor Industries, announced sales of $284 million in 2000.
In addition to Elbit and Tadiran-Elisra, there are scores of smaller, more specialized defense firms in the private sector, including: Cyclone Aviation, which upgrades helicopters and makes aircraft components; Urdan Industries, which through its Associated Steel Foundries makes many of the components of the Merkava tank; Magal Security Systems, whose products include sensors for security perimeter fences and explosive-detection devices for airports and other public facilities; BVR Technologies, which produces airborne collision-avoidance security systems, trainers for pilots and for the use of "smart" weapons, and a variety of simulators for combat training and pilot debriefing; the Elul Group, a complex of companies which specialize in design, development, and coordination of defense business for Israeli firms abroad, and for international firms in Israel; RSL Electronics, which produces both airborne electronics systems for airplanes and helicopters and muzzle-velocity radar for field artillery; and Soltam, which makes both mortars and heavy artillery pieces as well as Israel's most popular line of stainless steel kitchen equipment.
Since the end of the Cold War, the global defense industry, including the IDF, has had to cope with declining military spending. In response, many private companies have either merged or drastically reduced staff, or diversified into civilian markets, with some companies fully spinning off their civilian activities into separate businesses.
Many of the high technology products designed by Israeli companies for such areas as the Internet, medical electronics and robotics, are based on technology originally developed by the IDF or the defense industries. Friendly and highly sophisticated Robotics is one notable high-tech start-up that traces its origins to the army. Its top executives worked in army technology units and the company's robot lawnmowers are based on advanced missile guidance technology, providing accurate positioning and navigation functions to perform its sensitive and crucial tasks. Among the few private sector defense firms with civilian activities, Elisra designs, develops, and produces electronic and microwave applications for the commercial market.
In 1968, IAI was successful to obtain the rights to manufacture the Jet Commander executive aircraft from the U.S. Company Rockwell, which eventually evolved into the IAI's Astra. In the 1990s, IAI started producing the Galaxy executive jet in partnership with the Pritzker family of Chicago. In April 2001, the international aerospace firm General Dynamics contracted to purchase the Galaxy firm for approximately $600 million. In addition, in the late 1970s Bedek, a division of IAI specializing in aircraft maintenance, began overhauling and refitting Boeing 707 airliners, and today the upgrade of commercial aircraft has become a major business for IAI. The civilian content of the new contracts signed in 2000 was worth approximately $1.1 billion, or 42% of total new contracts. IMI has fewer civilian businesses but has developed technology for electronic wallets and computerized payment systems.
It is evident a strong Greek-Israeli military cooperation will significantly benefit Greece in all sectors such as, economy, commerce, civilian industry, military industry, computer technology, defense planning, and military training.
It is imperative the Greek politico-military system to embrace and benefit for the new era of bilateral relations between Greece and Israel. Greece by potential adopting and buying Israeli defense tactics and materiel could achieve a military edge among NATO member nation-states. Greece will have the opportunity to buy various missile systems and homeland security capabilities. In addition, the Israeli defense industry can upgrade and modernize various old Greek defense systems. It is evident, that this new military and economic edge will give a great opportunity to Greece to expand economically to the wider Balkan area.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)